Korte review: Collateral Beauty [geen spoilers]

3 januari 2017 in Review: Overige

Afgelopen vrijdag hadden Rob en ik date-night en besloten we saampjes uit eten te gaan. Een tijdje terug zag ik op het internet dat er in December een nieuwe film uit kwam met Will Smith in de hoofdrol welke zijn dochter is verloren. Ik wist direct dat ik er heen wilde, geen idee of ik de hele bios bij elkaar ging zitten janken, maar dat zag ik dan wel weer.

Omdat de film uit kwam rond Elara haar sterfdag, besloten we wat later te gaan. Eerst heerlijk uit eten samen, ik had me helemaal opgedoft, krulletjes in mijn haar, lekker zitten kloten met make up (ik ben daar echt zo een noob in), dus je begrijpt dat ik echt zat te stralen tijdens het eten. Het was een fijne basis zo vlak voor een voor mij beladen film.

Omdat ik direct de vraag kreeg hoe ik de film ervaren heb, als moeder van een overleden kind, wilde ik graag iets korts schrijven zonder de film prijs te geven. De recensies op internet zijn niet helemaal je-van-het, maar ik denk dat dat komt door hoe je naar de film kijkt. Van mij krijgt de film 5 sterren, omdat ik de herkenning er uit haal.


“Howard (Will Smith) is een succesvol reclameman uit New York maar na het overlijden van zijn zesjarige dochter zit hij totaal in de put. Zijn collega’s zoeken uit hoe ze hem uit de depressie kunnen krijgen en ontdekken dat hij brieven schrijft naar “Death” (dood), “Love” (liefde) en “Time” (tijd). Omdat het bedrijf verliezen lijdt door zijn depressie, maken zijn collega’s een plan om hem geestelijk ongeschikt te laten verklaren en zorgen er voor dat dood, liefde en tijd tot leven komen en beginnen te praten met Howard. Dit heeft onverwachte resultaten want door de gesprekken begint een onverwacht genezingsproces.”

We hadden kaartjes gereserveerd en zaten op de eerste rij, zodat ik niemand achter me had en precies in het midden het beste zicht had. Niet dus, want er kwam echt zo’n lange knul voor me zitten. Ik baalde direct. Rob wilde ruilen, maar ik wilde niet naast iemand zitten, omdat ik kon huilen. Toen de film net begonnen was en er niemand meer binnen kwam stelde ik voor naar voren te gaan, dan maar dicht op het scherm, maar zonder mensen om me heen die misschien iets konden denken.

Ik vind de film erg mooi in elkaar gezet. Het laat de rouwfase van een vader zien. Zijn vrienden/collega’s willen hem helpen omdat ze hem de afgrond in zien gaan, maar tegelijkertijd hunzelf moeten redden omdat het werk niet meer goed gaat en ze klanten verliezen.

Ik heb misschien drie keer even kort moeten sniffen tijdens de film. Er wordt niet teveel op de dood van zijn dochter in gegaan, waardoor het voor mij een stukje luchtiger werd. Ik moest vooral huilen bij bepaalde scene’s met van die diepgaande gesprekken waar ik zelf heel wijs van werd. Waar ik veel aan had. Zinnetjes, die je aan het denken zetten en jou zelf kunnen helpen in het rouw proces.

Er zitten een paar kleine grapjes in, ik heb ook af en toe moeten gniffelen er door. Of dat komt omdat ik down to earth ben of omdat ik Elara haar overlijden een plekje heb kunnen geven weet ik niet, maar ik kon me goed inleven in het karakter van Will Smith. Ondanks zijn karakter en ik twee hele verschillende mensen zijn, en ik nooit zo ver in een diep dal ben gezonken, althans, of heel anders, kon ik hem heel goed begrijpen. Een kennisje van mij is een kindje verloren en haar zag ik wel in hem. Ik kon haar daardoor ook beter begrijpen.

Het verhaal wordt heel mooi uitgelegd, niet te overhaast, precies goed. De acteurs naast Will Smith vond ik ook een geweldige keuze. Edward Norton, Keira Knightley, Kate Winslet, Helen Mirren… Ik vond het een hele bijzondere lieve cast, ik was vooral onder de indruk van Edward Norton, die ik voornamelijk alleen ken uit de film American History X.

Bepaalde elementen uit de film waren zo sterk, die herkende ik uit mijn relatie met de papa van Elara. Ook hier vielen puzzelstukjes op zijn plaats.

Ik raad deze film aan iedereen aan welke zelf een kind is verloren, maar ook aan de mensen die daar om heen staan. Rob vertelde namelijk dat hij door het acteerwerk van Will Smith mij juist weer beter begreep. Ik heb genoeg mensen in mijn familie/vrienden kring die nog niet helemaal begrijpen waarom ik niet door kan met mijn leven, terwijl ik dat wel ben, alleen anders, op een manier die zij al helemaal nooit zullen snappen. Deze film biedt hen een uitkomst om te zien wat er in het hoofd van een rouwende ouder om gaat, hoe het ook kan lopen, of nog kan gaan lopen.

Voor een ander kan deze film heel cheesy zijn, maar dat kan uiteindelijk komen omdat ze nooit zoiets hebben meegemaakt of niet kunnen inleven in het verhaal. Pas als jij hebt ervaren hoe het is om liefde dood te zien gaan, dan weet je waarom het rouwen om een kind nooit weg zal gaan.

De film gaat dus echt om Howard, niet de dood van zijn dochter. Het gaat om zijn rouw proces en laat niet de tragedie zien van zijn dochter. Hier was ik deels bang voor, maar daar gaan ze niet volledig op in. Er wordt kort uitgelegd wat er met zijn dochter is gebeurd, maar hebben daar geen beeld bij. Dat vond ik prettig, omdat ik bang was een paniekaanval te krijgen als ik beelden zou zien die ik zelf heb meegemaakt.

Vindt je het eng om naar deze film te gaan, maar wil je wel heel graag, zoek dan een dag en tijd uit dat mensen werken. Hierdoor zijn er minder mensen in de bioscoop. Zit de zaal vol en ben je bang in tranen uit te barsten, kun je altijd de mensen naast je aantikken en aangeven dat jij een kindje bent verloren en je kan gaan huilen. Dit wilde ik zelf doen, maar uiteindelijk zaten we dus mooi ergens anders.

Ben je bang dat je dit helemaal niet trekt, wacht dan tot de film uit komt op dvd, dan kun je thuis alle tijd er voor nemen. Voor mij was het naar de bioscoop gaan een angst die ik wilde aangaan, welke mij nu heeft geholpen in mijn trauma proces. Ik ben namelijk weer een stapje verder in mijn trauma proces, niet te verwarren met mijn rouw proces, want zoals ik al schreef, dat zal voor altijd een groot deel van mijn leven zijn. Mijn rouw proces is er elke dag, elke minuut, zelfs in elke (slappe) lach. Voor altijd. Net zoals dat Elara voor altijd in mijn hart aanwezig is.

Heb jij de film gezien? Wil je er iets over kwijt zonder spoilers te vertellen? Dan weet je me te vinden.

Liefs,
Kimberley

Share This Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Back to top