Review: Liever bij mij…

4 juni 2016 in Review: Boeken

thumbnail_20160604_193818Een aantal weken geleden ontving ik ter review het boek ‘Liever bij mij…’ samengesteld door Irene van Wesel. Irene vroeg mij of ik het boek wilde lezen en een eerlijke review wilde schrijven. Omdat het boek precies past bij de doelgroep van mijn blog, wilde ik dat met liefde doen. Het heeft even geduurd, maar ‘Liever bij mij…’ is geen boek wat je in een paar dagen uit leest. Hiervoor moet je in mijn ogen echt de tijd nemen. En dat heb ik gedaan.

“Liever bij mij… vertelt het verhaal van 33 ouders en paren die een kindje, soms meerdere kindjes, verloren tijdens of na de zwangerschap. Zij namen daarmee niet alleen afscheid van hun baby, maar ook van alle dromen en wensen die zij voor hem of haar in gedachten hadden. Sommigen van hen stonden voor de loodzware keuze de zwangerschap af te breken, anderen werden plots geconfronteerd met een stille echo. Er zijn ouders die hun kindje dagen na de bevalling moesten laten gaan, maar ook papa’s en mama’s die een ouder kindje plots verloren. Hun verhalen zijn zo divers. De manier om met rouw om te gaan uniek, net als de gevoelens rondom het verlies, en toch delen zij hun gemis. Het verdriet om een kindje dat er niet meer is, ongeacht hoe oud of jong.”

Ik vind ‘Liever bij mij…’ een boek voor ouders die lotgenoten zoeken. Alle verhalen zijn anders. Alle verhalen zijn heftig, verdrietig en ongelofelijk zwaar. Maar hetgeen waarom je blijft lezen en wat je bij elk verhaal weer voelt en kippenvel geeft is de liefde. De liefde voor al deze kinderen. Steeds weer. Liefde, liefde, liefde. Strijd. Trotsheid. Herkenning.

thumbnail_20160604_193945


Ik volg Irene sinds Elara haar overlijden. Per toeval kwam ik op haar Facebook pagina toen zij net haar boek ‘Kusje In De Wind’ had uitgebracht. Al haar gedichtjes kwamen zo bij mij binnen. Op dat moment was dat alles wat ik zocht. Iemand die kon verwoorden wat er door mij heen ging.

Alle verhalen in ‘Liever bij mij…’ raken me. Vooral het eerste verhaal over Kane. Kippenvel. Overal. Ik voel de paniek. Ik voel de angst. De wanhoop. Ik voel de onwerkelijkheid. Ik sla het boek direct dicht. Bij mezelf dacht ik nog: “Zo. Als het boek al zo heftig begint, kom ik hier dan überhaupt doorheen?” Maar dat gebeurd eigenlijk vanzelf. Ik heb alle tijd genomen die ik nodig had voor dit boek, omdat ik zelf ook middenin mijn rouwproces zit. Elara is eind 2014 plots overleden toen zij 18 maanden was en over iets minder dan 2 weken zou zij 3 worden. Ik kon dit boek niet versneld lezen. Wilde ik niet. En dat is ook absoluut niet de bedoeling van ‘Liever bij mij…’.

Elk verhaal is in stukjes verdeeld. Sommige verhalen beginnen met een kleine inleiding richting de bevalling. Sommige bevallingen welke te vroeg waren, sommige ook op tijd. Maar ook verhalen welke midden in het leven van een kind beginnen. Want elk kind in een verhaal heeft een andere leeftijd. Wat mij erg aanspreekt in het boek is hoe je het gezin leert kennen. Ik heb ook per keer 1 verhaal gelezen. Soms één verhaal in delen omdat het herinneringen bij mij op haalde.

Na een tijdje viel het mij ineens op dat er bij elk verhaal geen foto of tekening stond. Pas halverwege alle verhalen, midden in het boek, is er een aantal pagina’s vrij gehouden voor foto’s, tekeningen en gedichtjes. Heel bijzonder. In het begin vond ik het een beetje gek, maar na verloop van tijd merkte ik dat ik juist daardoor de verhalen beter kon lezen. Een verhaal is natuurlijk al zwaar genoeg, laat staan als er een foto of tekening bij staat.

thumbnail_20160604_193836

Wat ik al eerder schreef, het boek kan heel heftig overkomen. Het gaat immers over de dood van een kind. Maar op het moment dat elke ouder zijn of haar verhaal vertelt over de begrafenis, voel ik erkenning. Ik voel ongelofelijk veel liefde en ik moet bij de begrafenis verhalen eigenlijk nog harder huilen. Zo puur. Zo tastbaar. Want ook ik stond daar. Ook ik wilde de begrafenis van mijn dochter op dezelfde manier hebben. Iets wat niemand begrijpt, behalve iemand die in jouw schoenen staat of heeft gestaan. Ik voelde emoties los komen, ik voelde dat ik trots werd op deze ouders, maar ik voelde ook mijn verdriet om Elara veranderen. Want hoe gek het ook klinkt, ik heb vrede met haar dood en haar begrafenis kon niet mooier.

Ik raad dit boek aan ouders aan met een overleden kind. Het is geen boek wat je geeft voor ‘de leuk’, maar het is in mijn ogen een boek welke ouders van een vlinderkind misschien kunnen helpen. Misschien kan het helpen om het overlijden van een kind een beter plekje te geven in je hart. Je bent immers niet alleen.

‘Liever bij mij…’ laat allerlei ouders zien welke net als ik maar één ding willen. Ons kind heeft wel degelijk bestaan. En je kunt ons ongelofelijk gelukkig maken bij het noemen van zijn of haar naam.

Uit het boek en de Facebookpagina ‘Kusje in de wind’ is het idee ontstaan om een bundel samen te stellen waarin sterrenouders het verhaal van hun eigen kindje vertellen. Zij kunnen zo niet alleen andere ouders tot steun zijn, maar ook het verhaal van hun kind vereeuwigen en helpen de stilte rondom kindjes die veel te kort bij ons mochten blijven te doorbreken. Liever bij mij… laat papa’s en mama’s een antwoord geven op deze en nog zoveel meer vragen die spelen rondom het verlies van hun kind. Alle Nederlandse en Belgische ouders die meeschreven kregen daarom volop de ruimte te vertellen over de gebeurtenissen, emoties en andere elementen die voor hen van waarde zijn in het doorleven van het rouwproces. Hiermee is een rijke verzameling aan intieme verhalen ontstaan, die grensverleggend poogt te zijn op het gebied van steun, herkenning en informatie na babysterfte.

‘Liever bij mij…’ is HIER te koop voor €17.50,-

Heb jij dit boek ook gelezen? Of staat het op je verlanglijstje?

Liefs,
Kimberley

Share This Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Back to top