Openbaring

31 maart 2016 in Persoonlijk

Quotes, verhalen, gezegdes, spreuken, tegeltjes… We hebben allemaal wel eens een zin of verhaal gehoord waar we herkenning in vonden. Ik kom veel herkenning tegen over mijn rouwproces, mijn posttraumatische stressstoornis, en het voelt fijn om dat te lezen. Soms deel ik dat, bijvoorbeeld op Twitter of Instagram, gewoon omdat dat helpt.

Afgelopen week kwam ik voorbij een verhaal van acteur Wentworth Miller, ook wel bekend als Michael Scofield uit Prison Break. Hij werd zoals zoveel beroemd mensen, in de zeik genomen, doordat hij in gewicht was aangekomen. Ik las zijn verhaal en ineens barstte ik in tranen uit. En ik denk dat ik eindelijk op een punt ben gekomen in mijn leven dat ik dat wil delen.

Voordat ik zwanger raakte van Elara zat ik ietwat slecht in mijn vel. Daar was ik voor aan het werk, ik heb in therapie gezeten voor mijn eetstoornis. Ik heb een intensief project gevolgd, elke dag van 8 tot 5, een maand lang. Het was zwaar, maar ik heb er zoveel van geleerd. Je hoort het tegenwoordig vaak, dat mensen beginnen met eten als zij zich slecht of verdrietig voelen. Ik heb dat 3x zo erg. Het binge eating disorder. Mensen vergissen zich wel eens in hoe zwaar een eetstoornis kan zijn. In het geval van het binge eating disorder zelfs heel erg. Als je alcohol of drugs verslaafd bent, en je gaat afkicken, haal je die middelen weg. Eten is een levensbehoefte. Loop een supermarkt in en een hel opent.

Ik heb het er zwaar mee. Vanuit mijn jeugd al. Ik jojo al jaren met mijn gewicht en het doet pijn als ik weer eens een cryptische steek krijg van iemand als ik ook eens een keertje een stukje taart neem. Ik durf bijna niet meer te eten als er iemand anders bij is, wat resulteert in 3x zoveel eten als niemand kijkt. Ik wil niet meer naar buiten, gezien worden of zelfs met oude vrienden of vriendinnen afspreken omdat zij mij ook kennen als dat volslanke meisje in plaats van die te dikke vrouw.

Vlak voor ik zwanger raakte ben ik begonnen met sporten. Ik kwam onder de 100 kilo en ik werkte langzaam richting mijn streefgewicht toe. Ik ben nooit slank geweest, althans, ik heb een periode in maat 36/38 gezeten en het was de slechtste periode in mijn leven. Ik ben mezelf in maatje 40/42. Daar voel ik mij het fijnste in. En ineens, maanden later, had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen.

Ik plaatste met ruim 13 weken een foto op het internet van het eerste beetje babybuik was je zag. Zo onzeker als ik was, kreeg ik lieve complimenten.

Nu, 3 jaar later, beginnen de rot opmerkingen weer te komen, en dat doet pijn.

Ik deel graag met jullie een stukje wat Wentworth Miller schreef op zijn facebook pagina.

“Today I found myself the subject of an Internet meme. Not for the first time. This one, however, stands out from the rest.

In 2010, semi-retired from acting, I was keeping a low-profile for a number of reasons. First and foremost, I was suicidal. This is a subject I’ve since written about, spoken about, shared about. But at the time I suffered in silence. As so many do. The extent of my struggle known to very, very few.

Ashamed and in pain, I considered myself damaged goods. And the voices in my head urged me down the path to self-destruction. Not for the first time.

I’ve struggled with depression since childhood. It’s a battle that’s cost me time, opportunities, relationships, and a thousand sleepless nights.

In 2010, at the lowest point in my adult life, I was looking everywhere for relief/comfort/distraction. And I turned to food. It could have been anything. Drugs. Alcohol. Sex. But eating became the one thing I could look forward to. Count on to get me through. There were stretches when the highlight of my week was a favorite meal and a new episode of TOP CHEF. Sometimes that was enough. Had to be.

And I put on weight. Big f–king deal.”

Bij zijn laatste zin moest ik enorm hard huilen. Vanaf de dag dat Elara is geboren heb ik geen moment rust gehad. Ik had één van de zwaarste operaties gehad welke er bestaat (mensen vergissen zich nog wel eens dat een keizersnede op de 2e plaats staat van meest zware operaties), geen kraamtijd, een dochter welke aan het knokken was voor haar leven, we aten slecht, we sliepen slecht, ze had 16 uur zorg per dag nodig en naast haar zorg was ze ook een gewone baby. En nog geen 18 maanden later komt ze te overlijden. Mijn dochter is dood en ik greep niet naar alcohol, naar drugs, nee, ik greep naar eten. Want dat deden we toch al maanden. Geen tijd om te koken, dus het werd vaak even snel langs de Mac, of de snackbar. De dame van de snackbar wist ons verhaal en dat scheelde als we weer eens binnen kwamen. Je voelt je toch een beetje bekeken.

Eten, vooral junkfood, is het enige wat mij hielp. En dat is te zien. Ik ben aangekomen. En flink. En dat doet mijzelf ook pijn. Maar wat mij nog veel en veel meer pijn doet is als mensen niet zien waarom ik ben aangekomen. Ik vraag me bij die mensen wel eens af waar zij naar grijpen in hun meest donkere dagen.

Ik denk door het bericht van Wentworth, dat ik misschien, eindelijk, heel voorzichtig, mijzelf ga accepteren zoals ik ben. Ik sta redelijk sterk in mijn schoentjes maar dat betekend niet dat het niet aan mij knaagt. Een opmerking zoals: “Volgens mij heeft Kim er stiekem 2 op” of “Weet je wel zeker dat je nog een beetje opschept?” komen kei en keihard aan. Mijn dochter is dood en ik eet daardoor meer. Big fucking deal.

Ik ben er nog steeds, ik werk ontzettend hard om andere ouders te helpen, om zelf verder te komen en een ander die mij wel even verteld dat ik te dik ben. Ik ben ongelofelijk trots op wie ik ben, op waar ik ben en dat alles komt door mijn dochter. Door mijn prachtige dochter welke niet meer bij mij is. Zij die mij heeft laten zien waar de wereld om draait.

Ik wil niet meer opgesloten zitten omdat ik wat dikker ben. Ik wil het niet. En niemand zou mij hier in mogen limiteren. Accepteer hoe ik ben. Wie ik ben. En dan zal je zien dat die prachtige persoonlijkheid die ik heb, helemaal niet in een klein lichaampje past.

Aan een ieder die zich aangesproken voelt, aan een ieder welke mij nog dagelijks afzeikt of af en toe in de maling neemt: fuck you, and fuck you too.

Zo. Dat lucht op.

Share This Post

You Might Also Like

18 Comments

  • Reply Marlieke 31 maart 2016 at 23:12

    Oh lieverd, wat mooi en open geschreven… Ik hoop dat mensen die rotopmerkingen heel gauw inslikken en jij straks weer beter in je vel zit.

  • Reply Kim 31 maart 2016 at 23:19

    Wat heb je dit prachtig geschreven. Wauw. Ik ben er stil van.
    Dat mensen dat soort dingen durven te zeggen. Dat mensen dat soort dingen denken. Dat maakt me… verdrietig? Verdrietig om hoe men elkaar beoordeeld op uiterlijk.. Daarbij werkelijk alles verder achterwege laat..

    Je bent zo sterk. Zo mooi.

  • Reply Carolien 31 maart 2016 at 23:26

    Wow! Wat ben jij een prachtmens! Open en eerlijk geschreven. Een diepe buiging

  • Reply Brenda 31 maart 2016 at 23:27

    Mooi mens die je bent

  • Reply lienberry 31 maart 2016 at 23:27

    *standing ovation* Goed zo Kim! idd heb schijt aan al die haters. Ik vind jou oprecht een prachtig mens, veel mooier dan de meeste mensen die ik ken.

  • Reply Lindy 31 maart 2016 at 23:30

    Mooi geschreven en deels herkenbaar!
    Zoveel respect voor jou Kimberley! <3

  • Reply vlinder 31 maart 2016 at 23:53

    Pfff heftig hoor en ik zit weer te janken en mn schaaltje chips al op ow wat herken ik het en wat zou ik me in twee maatjes minder goed voelen maar fuck it ik ben zo.. en zoveel leuke ik past idd niet in twee maatjes kleiner… ♡ you go girl ♧

  • Reply TasjDutchess 1 april 2016 at 00:48

    Dik of dun, je hebt een hart van goud ♡
    En ook al woon je zo verdomd ver weg.. I still lovee you

    Trots op je xxxxxxx

  • Reply Mèlanie 1 april 2016 at 07:03

    Mooi geschreven. En laat ze lekker lullen… Je bent een geweldig mooi mens

  • Reply Renske 1 april 2016 at 07:23

    Ik herken het eten… en de eetstoornis die in velen ogen niet mee telt als eetstoornis omdat hij minder bekend is. Degene die mij het meest pijn doen zijn mijn eigen moeder en zus de opmerkingen steken en word maar eens gelukkig in een lichaam dat constant bekritiseert word… Ik vind jou zo’n mooie sterke vrouw en fijn dat je zo open durft te zijn!

  • Reply Gwen 1 april 2016 at 08:24

    Oh wauw meis, ik moest huilen van je laatste alinea. Inderdaad, big fucking deal. Dit ben jij, je mag er zijn!!!

  • Reply Josje 1 april 2016 at 08:58

    Wauw! Wat mooi! Laat ze lekker lukken hoor! Jij kunt daar boven staan! Mensen weten vaak niks van jou gevoelens af. En inderdaad, zoals je al schrijft ben ik heel benieuwd waar hun naar zouden grijpen..
    Ik vind jou echt een topper!
    Liefs,
    Josje

  • Reply marjon 1 april 2016 at 10:18

    Dit heb je mooi geschreven en respect voor jou en je man!

  • Reply Rob vd Pluym 1 april 2016 at 16:15

    Deze zomer krijg je sowieso geen kans om binnen te gaan zitten 🙂

    Wat mooi geschreven lieve Kimberley!! En je weet inmiddels hoe ik over je denk en wat ik van je vind. Ik ben trots op je hoe je bent en wie je bent!!!

  • Reply Wandy Boerman 2 april 2016 at 10:53

    Lieve kim ik wil dat je weet dat je moeder heeeeel trots is op wie je bent en hoe jij en erwin je er doorheen slaan diep respect hiervoor en ja wie jou niet begrijpt dikke Fuck you van mij lieverd dikke kus van mij en ron

  • Reply Mariska 2 april 2016 at 12:55

    Wat een mooi artikel! Je bent zeker mooi hoe je bent en of je nu meer of minder weegt, je karakter en persoonlijkheid zijn wie je bent. Mensen vergeten dat nog wel eens. Ook vergeten mensen inderdaad dat er mensen zijn die naar eten grijpen (hoi!) ipv andere middelen. Je bent een prachtig mens, een lieve meid, je staat klaar voor anderen maar vergeet niet dat je er zelf ook nog bent. Je weet dat ik er altijd voor je ben! ♥♥

  • Reply Debbie 2 april 2016 at 13:25

    Jeetje meid, ik snap niet waarom mensen zo naar reageren op je. Dit moet gewoon niet kunnen. Ik ben na het overlijden van Daan ook enorm aangekomen. En voor de zwangerschap was ik zo trots dat ik 25 kilo was afgevallen. Ik baal ervan, maar we mogen blij zijn dat het bij eten is gebleven. Dat we niet naar drugs of andere middelen zijn gaan grijpen. Of erger zelf stoppen met leven. Want wij doen het wel maar mooi verder leven met het ergste wat we hebben meegemaakt. Meis ik vind je dapper dat je hier zo open over bent. En je bent prachtig zoals je bent.

    Gelukkig zijn er ook nog genoeg mensen die dat wel zien, en sta lekker boven al die vervelende opmerkingen hoe moeilijk het ook is. Je kan dit echt.

  • Reply Roxanne 4 april 2016 at 22:44

    Jup, ook ik grijp al snel naar eten. Emotie eter ten top….
    Sterk van je dat je hier zo open over bent!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

    Back to top