Review: Lichtjes vol Liefde – Irene van Wesel (met Elara haar naam)

29 november 2016 in Review: Boeken

Al vaker schreef ik over de boeken van Irene. En vandaag komt er weer eentje bij. Irene van Wesel (1984) is werkzaam als freelance tekstschrijver en woont met haar man en drie kinderen in Heerlen. Al van jongs af aan is ze geboeid door het geschreven woord en de levenskracht die verhalen in zich dragen. Wanneer zij in 2010 haar jongste zoon stil ter wereld brengt, besluit ze die liefde voor de taal in te zetten om lotgenoten te ondersteunen en het zwijgen rondom doodgeboren baby’s te helpen doorbreken. In 2012 wordt de bundel Zes kleine voetjes gepubliceerd, die verhaalt over hoe het gezin verder gaat na de geboorte van Lieve*. In Kusje in de wind (2015) beschrijft ze het verlies van haar vlinderkind, het rouwproces daaromheen en hoe zij de wereld opnieuw leert zien op een verhalende en toegankelijke manier. Het boek bevat daarnaast een aantal troostende verhalen en gedichten.

Per toeval kwam ik ooit terecht op de Facebook pagina van Kusje in de Wind. Een Facebook pagina over het boek wat Irene geschreven heeft. Zij was toen net bezig met de troostbundel ‘Kindje in mijn hart’. In deze bundel staan gedichten en wilde Irene ouders van een overleden kind hen de kans geven om het boekje aan hun kindje(s) op te dragen. Ik stuurde Elara haar naam in en zo trots als een pauw staat mijn dappere dodo in de eerste gedichtenbundel van Irene. Vorig jaar bracht Irene weer een bundel uit, ‘Kindje in mijn hart 2016‘. Ook hier staat Elara mooi te shinen bij al die prachtige gedichten, maar ook alle andere kindjes welke ons veel te vroeg hebben verlaten. De bundels ‘Kindje in mijn Hart’ worden steeds rond moeder/vaderdag uitgebracht, maar dit jaar wilde Irene ook graag voor Wereld Lichtjes Dag een boekje uitbrengen. Dit werd uiteindelijk Liefde vol Lichtjes.
Read more…

MamavanElara Vlog #1: Wie ben ik

24 november 2016 in Vlogjes

Onzeker of niet, voor dit project wil ik graag beginnen met vloggen. Say what? Vloggen! Video bloggen, waardoor je een beeld krijgt bij mijn verhaal. Ondanks ik sinds het overlijden van Elara veel in gewicht ben aangekomen, wil ik dat beeld van mijzelf opzij schuiven voor een nieuw hoofdstuk in mijn leven, waar ik jullie graag in mee wil nemen.

Aan de kwaliteit te zien en te horen kun je merken dat ik geen professionele vlogger ben, maar voor nu is het prima. Ik ben erg benieuwd of er animo is naar dit soort video’s. Wil je je mening of een reactie achter laten, een vraag stellen of iets delen, doe dit dan altijd respectvol. Vindt je dit helemaal niets, ga dan opzoek naar iets waar je je fijn bij voelt. Mijn site, mijn blog, social media etc, is geen discussie forum.

Dit is mijn eerste filmpje, erg nerveus zoals ik ben, heb ik het geprobeerd rustig te houden, maar zoals jullie me inmiddels kennen is deze springveer soms net iets té enthousiast. Vergeef mijn eventuele foutjes, ik ben wie ik ben 😉

Het filmpje duurt 15 minuten, neem een kopje thee en wat lekkers en laat me hieronder of op Facebook weten wat je er van vond. Is het een 2e filmpje waard? Wat zou jij bespreekbaar willen maken via mij?

Veel plezier!

 

Kitchen Impossible: Vanaf 30 november om 21.30 uur op Net5!

14 november 2016 in Op tv
Foto © Vincent TV Productions

Foto © Vincent TV Productions

Jonge mensen met een beperking zetten alles op alles voor hun droombaan in het Net5-programma Kitchen Impossible. Vanaf 30 november brengt de zender deze serie waarin topkok Robert Kranenborg wil bewijzen dat hij mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking kan klaarstomen voor een baan in de horeca. Daarbij worden de kandidaten gesteund en gevolgd door presentator Arie Boomsma.

De acht deelnemers van Kitchen Impossible hebben verschillende beperkingen. Van Gilles de la Tourette of doofheid tot het Syndroom van Down. Elke deelnemer heeft een eigen uitdaging in het dagelijkse leven waardoor het vinden van werk onmogelijk lijkt. Maar dat weerhoudt hen niet om hun grote droom na te jagen: een baan in de horeca.

Robert Kranenborg en Arie Boomsma proberen hen in korte tijd ervaring op te laten doen, vertrouwen te geven en ze uiteindelijk om te toveren tot horecatijgers. Zo koken de kandidaten voor de Staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid Jetta Klijnsma en nemen ze restaurant BAUT in Amsterdam voor een dag over. Gaat het lukken om die droombaan te krijgen?

Kitchen Impossible wordt geproduceerd door Vincent TV Producties, in samenwerking met Stichting Philadelphia Zorg en MEE. Uitzending: vanaf woensdag 30 november wekelijks om 21.30 uur bij Net5.

Bron: SBS Broadcasting/Broadcast Magazine

Mijn Circus CliniClowns ervaring als vrijwilliger

27 oktober 2016 in CliniClowns

Het seizoen zit er op, het is best een beetje onwerkelijk dat we (Rob en ik) na zoveel maanden mee te zijn geweest ‘on tour’, we nu ineens vrije weekendjes hebben. Gek hoor! Maar nu het kouder wordt vind ik het niet heel erg 😉

Ik heb ongelofelijk veel mooie dingen meegemaakt als vrijwilliger in het Circus, en ik wil graag mijn ervaring daar over delen. Hoe is het om als vrijwilliger bij Circus CliniClowns te werken?
Read more…

Hoe ik om ga met nare / harde berichtjes op het internet over Elara

21 oktober 2016 in Persberichten

N.a.v. een berichtje op mijn blog van gisteren, leek het me wel een goed idee om te vertellen hoe ik om ga met zulke berichten. Laat ik voorop stellen, toen ik begon te bloggen over Elara, toen zij nog leefde, wist ik wat ik deed. Ik wist dat doordat ik iets deelde op het internet, ik misschien wel reacties kon krijgen van mensen die het er niet mee eens waren en duidelijk hun mening door zouden drammen. Gelukkig viel dat reuze mee. Tot op de dag van vandaag ben ik trots hoe ik bepaalde zaken via het internet aanpak. Het internet is zo groot, tegenwoordig heeft iedereen wel een blog en kan iedereen anoniem een berichtje posten. Natuurlijk heb ik hierbij stil gestaan toen ik foto’s van Elara online zette. Maar haar foto’s plaatsen deed ik met een rede. Ik wilde dat iedereen Elara leerde kennen. Haar ziekte. Dat het taboe voor een ziek kindje de wereld uit gebonjourd werd. Dat ik met Elara’s verhaal mensen juist kennis kon laten maken wat er bij een zorg intensief kind allemaal komt kijken.

Ik heb op mijn blog vrij weinig rot reacties gehad. Maar toen Elara kwam te overlijden juist weer wel. Waarom die overgang? Geen idee. Ik denk dat de dood bij veel mensen ook nog steeds taboe is. Ik heb het al zovaak gezegt, ik heb vrede met Elara’s dood. De dood hoort bij het leven. Dat het met 18 maanden veel te vroeg is absoluut, maar haar lijfje kon niet meer. Ik laat mijn volgers vrij veel zien van mijn privé leven, maar dat betekend niet dat ik alles maar plaats. Ik denk wel degelijk na over wat ik plaats. Ik plaats misschien meer op Instagram dan een ander, maar als dat mijn ding is, prima toch? Je hoeft mij niet te volgen.

14564992_1648646372093805_1888850449830772736_nZo deel ik ook oude foto’s van Elara en soms doe ik mee aan een challenge. 30 dagen lang iets posten. En zoals elke moeder dat doet, plaats ik gewoon foto’s van mijn kindje. Soms zijn dat foto’s met verdrietige berichtjes, maar vooral foto’s met positieve berichten. Het hoort er bij. Het hoort bij mijn leven. Ik zeg ook vaak genoeg dat mensen gewoon vragen mogen stellen.

De reactie van Manon gisteren op mijn blog deed me niet veel. Ik merkte direct dat ze geen flauw benul had wat het verlies van een kind met zich mee brengt, en als ze dat wel weet, dan is mijn en haar rouw fase heel anders. Een kind verliezen is niet hetzelfde als de dood van een ouder of een opa of oma. Denise verwoorde het heel mooi: “Het leven van een moeder draait nu eenmaal om haar kind(eren). Zo steekt het nu eenmaal in elkaar. Ik denk dat er geen enkele vrouw is die dit kan ontkennen. Denk je dat dit echt anders is voor een vrouw die haar kindje heeft verloren? Dat het dan plotseling ineens niet meer daarom zal draaien? Ik denk dat je jezelf daar akelig in vergist. Nee er is niets ‘lijfelijk’ waar je je als moeder om kan bekommeren, maar in je hoofd & hart is je kindje nog altijd jouw wereld. Je zal alles wat je doet koppelen aan je kind. Altijd! Of deze er nu wel, of niet meer is.”

Wat ik nog mooier vind is hoe snel mijn volgers het ‘opnemen’ voor mij. Soms kort door de bocht, soms door zelfs in te checken of het wel gaat.

Helaas krijg ik ook wel eens berichtjes die mijn hart breken.
Read more…

Supermarkt Hoogvliet in Voorschoten heeft een Gouden Hart!

20 oktober 2016 in Persoonlijk

unspecified1Afgelopen week kreeg ik van een Social Media kennisje een berichtje of ik de nieuwe spaaractie bij Supermarktketen Hoogvliet al had gezien. Nog geen paar dagen daarvoor had ik op Facebook een bericht geplaatst of ik nog vrienden had die Ice Age zegels over hadden zodat ik Elara’s boek kon vullen. Als Elara nog geleefd had, hadden we deze stickers en knuffels ook gespaard, waarom dan nu niet? Het werkte helend, maar ondanks we veel boodschappen doen bij de Hoogvliet, kwam ik er een flink aantal te kort. Toen ik getipt werd over de nieuwe actie dacht ik nog bij mezelf: “Oh, das vrij vlot” en ik ging gelijk naar de online pagina toe. “Wat leuk”, dacht ik bij mezelf. Het was een sieraden actie van het merk Liora. Maar waarom word ik daarover getipt?

En ineens valt mijn oog op het kindersieraad…
Read more…

Herfst

14 oktober 2016 in Dagboek: Lieve Elara

14272200_1903874079840250_1549998642_nLieve Elara,

Het is alweer veel te lang geleden sinds ik wat aan jou geschreven heb. Mama wilde al langer aan je schrijven, maar vandaag kan ik me er echt aan toe zetten. Al een paar dagen jojo’t mama met haar emoties. Het gaat goed met mama, maar van binnen knaagt er iets. Verdriet. En dat is niet heel gek, want we komen steeds dichterbij jouw sterfdag en deze is dit jaar heel anders.

Sinds papa en mama uit elkaar zijn gaat het steeds beter tussen ons. Ik merk echt dat het de juiste keuze is geweest. Papa heeft de eerste paar weken rust gehouden en bijna elke dag spreken we elkaar even. De ene keer over hoe het gaat, een andere keer nemen we elkaar even in de maling, maar vooral positieve berichten wisselen we uit. Papa gaat langzaam de goede kant op en mama is super trots. Nog trotser is mama dat zij de keuze durfde te maken. Papa is nu echt mijn beste vriend, mijn familie, en we klikken beter dan de laatste paar jaar. En ook dat is niet gek, na het verliezen van een kindje. We zijn uit elkaar gegroeid als partners, maar juist door de breuk meer naar elkaar toe gegroeid als goede vrienden. Hoe fijn is het als je elkaar af en toe kan pesten met iets uit het verleden. Zo was papa laatst keihard in de achtertuin bezig en was mama in haar nieuwe (t)huis de woonkamer op nieuw aan het inrichten en stuurden we elkaar foto’s. Waarop ik lachend stuurde: “Kijk ons hard bezig zijn zonder elkaar”. Papa moest enorm hard lachen, want het is wel de waarheid. We konden niet meer samen door 1 deur. En nu weer wel. En dat voelt zo fijn. Ik ben namelijk hierdoor niet jouw papa kwijt. Hij is en blijft jouw papa, en nu is hij mijn beste vriend.

14487169_1592377854401151_4939978088579596288_nTussen mama en Rob gaat het geweldig. Mama is tot over haar oren verliefd en alles gaat zo vanzelfsprekend. Nu jouw sterfdag er aan komt is mama bezig om het dit in te plannen. Het gaat dit jaar namelijk anders worden. Mama gaat dit jaar een paar dagen naar papa toe waarbij we 17 december proberen dezelfde tradities als vorig jaar te volgen. Toen riepen papa en mama bijzondere tradities de wereld in om elke 17 december samen te kunnen doen. Nu zijn we niet meer samen, maar we willen dit jaar nog wel ‘samen’ 17 december door komen. Hier heeft mama specifiek voor gekozen en krijgt alle ruimte en respect van Rob. 17 december valt dit jaar op zaterdag, mama zou dan zondag weer naar huis gaan om samen met Rob iets moois te doen.
Read more…

CarlieMarie’s Capture Your Grief

28 september 2016 in Projecten

Vorig jaar deed ik mee aan dit project via Instagram, waarbij verschillende ouders van een overleden kindje vroegen of ik ze voor dit jaar op tijd op de hoogte kon stellen. Zoals beloofd!

Capture Your Grief, vrij vertaald naar het Nederlands: Leg je verdriet vast. Dit project bestaat alweer 5 jaar en elk jaar van begin tot eind Oktober wordt er op deze manier gevraagd om mee te doen aan dit project zodat meer mensen bewust worden van wat rouw nu precies is. Ik rouw nog elke dag om Elara, maar het is anders. Het is niet alleen maar verdriet, het is vooral heel erg veel liefde. Ik vind dit project dus ook heel erg mooi om aan mee te werken.

Wat is Capture Your Grief?
Capture Your Grief is een genezings-project voor iedereen die rouwt om de dood van een baby of kind van elke leeftijd of zwangerschap. Er zijn 31 thema’s, één voor elke dag in de maand oktober. Je bent uitgenodigd om elk onderwerp te verkennen en een foto, kunstwerk, video of geschreven woord dat je eigen reis vertelt te delen. Capture Your Grief is er om je meer aanwezig en meer bewust te laten worden van jouw rouw verhaal, zodat je meer over jezelf kunt leren en hopelijk meer manieren ontdekt om te helen en om je te helpen in de reis van verdriet en persoonlijke groei. Het is ook Carlie Marie’s hoop dat door de magie van Social media je contact vindt met nieuwe mensen en misschien wel een aantal prachtige vriendschappen kunt sluiten. Lotgenoten. Je kunt deelnemen aan het project op elk moment van de maand en er is geen druk om deel te nemen. Wil je een dag niks delen omdat het misschien te zwaar is of je geen verhaal hebt te vertellen bij het onderwerp, of simpelweg geen zin hebt, voel je niet verplicht. Doe dus wat goed voelt voor jou.

Wat heeft Capture Your Grief 2015 mij gebracht?
Toen ik vorig jaar meedeed had ik geen enkel idee wat het mij kon brengen. Het enige wat ik fijn vond was kunnen praten over Elara, foto’s kunnen delen en daarbij even stil staan. Maar het bracht mij heel veel. Ik ervoer dat ik meer bewust was van het hier en nu, zelfs genoot van sommige opdrachten en ik mijn verdriet op een mooie manier kon weergeven. Voor mij is dit project geen groot verdrietig iets, het is juist een manier om op een positieve manier iets moois te kunnen delen over Elara, of over mij. Het werkte. Ik leerde nieuwe dingen over mezelf, die ik zonder deze opdrachten elke dag nooit had geweten. Ik heb vorig jaar niet elke dag meegedaan, maar wanneer ik me er goed bij voelde. En dat ga ik dit jaar weer doen.

Read more…

Doodgeboren kinderen mogen geboorteakte krijgen

20 september 2016 in Persberichten

De petitie om doodgeboren kindjes te kunnen laten registeren is aangenomen. Mede-initiatiefnemer en journalist Roos Schlikker: ‘Doodgeboren kindjes mogen eindelijk bestaan.’ De registratie is op vrijwillige basis. Ouders krijgen de keuze, ook met terugwerkende kracht. – Bron: Mantelmama

Persbericht

19 september 2016, 14:00 uur

Team BRP bereikt doorbraak: doodgeboren kinderen worden geregistreerd

Ook doodgeboren kinderen zullen binnen afzienbare tijd worden geregistreerd in de basisregistratie personen (BRP). Dit werd vandaag door Ministers Plasterk (BZK) en Van Der Steur (V&J) toegezegd aan het team Petitie BRP, initiatiefnemers van de petitie ‘Ik wil ook in de BRP’. Deze petitie, die op 15 maart jl. aangeboden werd aan Tweede Kamerleden, werd door ruim 82.000 mensen ondertekend. Eerder was er ook al een Kamermeerderheid voorstander van registratie van doodgeboren kinderen en nu zien ook beide betrokken ministers de noodzaak van deze wijziging in.

Ouders krijgen in de toekomst, en ook met terugwerkende kracht, de keuze of hun doodgeboren kind wel of niet in de BRP wordt opgenomen. Momenteel zijn ouders van een doodgeboren kind (bij een zwangerschap van meer dan 24 weken) wel verplicht om aangifte te doen, maar worden deze kinderen niet geregistreerd in de BRP.

Het team Petitie BRP, dat onder andere bestaat uit initiatiefnemer Natasja Geyteman, columnist Roos Schlikker, auteur Jeannette Rietberg, is bijzonder verheugd over deze uitkomst. BRP-registratie van doodgeboren kinderen is niet alleen een erkenning van hun bestaan, maar ook een recht dat deze kinderen toekomt. Door deze aanpassing in het beleid krijgen doodgeboren kinderen dezelfde behandeling als kinderen die kort na de geboorte zijn overleden.

– Vanaf voorjaar 2017 krijgen doodgeboren kinderen een geboorteakte een aantekening: levenloos geboren i.p.v. een akte van levenloos geboren kind. Dit is alleen vanaf voorjaar 2017 en is niet met terug werkende kracht.

– Opname in de BRP: Ouders krijgen bij het aangeven van hun doodgeboren kind de keuze of zij het willen laten opnemen in de BRP of niet. Aangeven van een doodgeboren kind blijft hetzelfde als nu, met een zwangerschap van minimaal 24 weken verplicht en met een zwangerschap korter dan 24 weken vrijblijvend.

– Ook ouders die in het verleden een doodgeboren kind hebben gekregen kunnen hun kind alsnog laten opnemen in de BRP. Er zal waarschijnlijk aangetoond moeten worden dat er een zwangerschap/kind was. Je moet dus zelf actie ondernemen zodra dit mogelijk is, het gaat niet vanzelf.

– Voor opname in de BRP zijn aanpassingen van het systeem en een wetswijziging nodig. Dit kost tijd en daarom zal het nog niet gelijk in werking treden, de minister heeft gezegd dat hij verwacht dat het in de loop van volgend jaar mogelijk is.

Bron: https://www.facebook.com/WijBRP/

Read more…

Back to top