Woensdag 17 december

29 december 2014 in Elara / Erwin / Persoonlijk

Let op, dit inhoud van dit blogje kan schokkend zijn

Elara had een redelijke ochtend, de dag er voor had ze het wat zwaarder. Zwaarder in de zin van, ze had wat meer last van hoesten. Elara was nog maar een paar dagen thuis uit het ziekenhuis, maar ze deed het al beter dan voordat we preventief met haar naar het ziekenhuis gingen. Het uitzuigen was een stuk minder en we moesten haar elke 3 uur vernevelen. Het ging allemaal prima.

De maandag, twee dagen voor alles gebeurde, was Thuiszorg hier nog. Samen met Elara had ik een hele fijne dag met de medewerkster. Op dinsdag was Erwin nog thuis, omdat we nog afspraken en controles hadden met Elara.

Erwin ging woensdagochtend weer naar zijn werk. Net een paar minuten nadat hij weg was zette ik Cars voor Elara aan. Gelijk alle aandacht voor de tv, lekker op haar lepeltje aan het kauwen. Rond kwart over 9 heb ik haar op haar buikje gedraaid zodat ze even kon bijkomen van de ochtend. Ze sabbelde op haar speentje en haar ogen werden steeds zwaarder. Ze ging fijn bij Cars in slaap vallen. Dat gaf mij tijd om mijn ontbijt te maken. Ik zette mijn kwark klaar, en Elara begon te hoesten. Niks bijzonders, Ik ging bij haar kijken en ze bleef hangen in de hoestbui. Ik pakte de uitzuiger en in plaats dat ik van een opluchting in Elara haar gezicht zag (dit deed ze vaak als ze zag dat we aankwamen met het slangetje) zag ik angst. Ik wist direct wat er ging gebeuren. Ik versnelde mijn tempo, zoog neusje uit, maar ze raakte in paniek. Het uitzuigen hielp niet. Ik draaide haar in een vloeiende beweging op haar rug, rende naar de zuurstofconcentrator en zette deze van 1 liter naar 5/6 liter. Ik rende naar de telefoon, want ik wist wat er gebeurde. Het was een flashback naar de vorige keer.


Alleen, het was anders dan de vorige keer. Ik kreeg 112 aan de telefoon, en terwijl ik bleef uitzuigen zag ik dat Elara stopte met ademen. Ze werd grijs en blauw en ineens begon de saturatie monitor te piepen. Ik rende met de telefoon naar de slaapkamer, waar de ambu staat en rende zo snel mogelijk terug naar de box in de woonkamer. De meneer aan de telefoon vroeg of ik kon reanimeren. Ik gaf aan dat ik dit niet kon en zei dat ik de telefoon even neer ging leggen omdat ik beide handen nodig had. Ik sloot de ambu aan op de zuurstof slang maar wat ik ook deed, hij werkte niet mee. Er kwam geen zuurstof door, dus het kapje over haar mond kon ook niet. Ik sloot zo snel mogelijk de zuurstof weer aan op de neusbril en begon te gillen om hulp.

Marley en Pepper renden door huis, ik bleef Elara maar aantikken in de hoop op een reactie maar ze deed niks meer.

Mijn mobiel lag vlakbij de box en ik belde Erwin. Ik zag aan het scherm dat hij opnam, ik heb geen idee wat hij zei maar ik ben gaan gillen da hij terug moest komen. Erwin heeft me vanaf dat moment aan de lijn gehouden tot hij thuis was.

Ik ben de honden gaan opsluiten, ik heb Elara geschud, ik was extreem in paniek. Ik wist wat er gebeurde en de angst nam over. De vorige keer dat we met spoed 112 moesten bellen bleef haar hartslag op de monitor. Dit keer niet. Ik wist wat er gebeurde en ik blokkeerde.

Ik zag dat ze slijm in haar mond had, en besloot door te gaan met uitzuigen. Mondje leeg, neusje leeg, maar niks. In de verte hoorde ik de ambulances. Ze kwamen steeds dichterbij, ik hoorde ze beneden staan. De bel van de deur beneden ging en ik deed direct open. De voordeur zette ik open en ik bleef maar schreeuwen.

En dan gaan er 5 a 10 minuten voorbij. Waar blijven ze? Ik bleef maar schreeuwen naar de 112 medewerker dat er niemand kwam en dat Elara niks meer deed. Ik bleef haar maar aantikken en zacht schudden en ik bleef maar roepen dat ‘mama niet zonder haar kon’. Ik bleef roepen dat ze moest blijven vechten net als altijd.

Ik rende naar buiten en er stonden allemaal mensen op de gallerij, maar geen ambulance broeders. Hoe kan dit? Ik begon de gallerij over te schreeuwen. Een paar tellen later stond er een buurvrouw binnen, nog harder te gillen en in paniek, en dit trok ik niet. Ik schreeuwde dat ze hulp moest gaan halen.

Een minuut, misschien 2 minuten later kwamen er eindelijk ambulancebroeders binnen. De dame van het team begon direct te reanimeren. En toen besefte ik me echt wat er gebeurde. Ik riep nog dat Elara haar borstbeen omhoog staat, dat ze daar voor moesten oppassen, maar ik kreeg gelijk terug dat het dit of niks was. Elara haar nekje werd in 1 klap naar het midden gedraaid en ook daarbij wist ik dat het moest maar toch riep ik dat ze een gedraaide nekwervel had. Ook hierbij besefte ik me dat het niet anders kon. Er stonden 4 man binnen, en vlak daarna weer 4. Er kwamen politie agenten binnen. Ik liep naar de gang en er kwam een agent naar me toe. Hij vertelde me dat de eerste ploeg van de ambulance vast zaten in de lift. De tweede ploeg, welke vrij snel achter de eerste ploeg aankwamen, moesten naar 9 hoog rennen. Ik ging door de grond. Ik dacht dat mijn hart stopte.

Ineens kwam Erwin binnen gerend, helemaal buiten adem en ik schreeuwde dat hij moest gaan zitten op de grond. Ook hij moest naar 9 hoog rennen. Er was inmiddels een arts binnen van de MMT en deze nam de leiding. Infuus prikken ging niet. Ik riep dat Elara een PAC had, maar je raad het al, er was geen pac naald aanwezig. Ik begon te koken van woede. Toen Elara 4.5 maand op de IC lag en daarna een weekje op de Medium Care lag hadden we een arts welke ons behoorlijk de les wilde lezen. Hij wilde ons toen extra Basic Life Support lessen laten nemen, en we moesten ineens zuurstof en sonde lessen krijgen, terwijl we dit allang hadden gedaan. Ik ben toen zo tegen hem in gegaan dat hij ineens begreep dat wij hele andere ouders waren en wel degelijk alles allang hadden aangeleerd. Ik vroeg in dat gesprek, want Elara had toen net de 1e x de PAC gekregen, of wij niet zo’n nood pakket thuis moesten hebben. Hij zei dat we dit niet mochten. Wij waren niet gekwalificeerd (alsof ik een reden zou hebben om de PAC aan te prikken thuis) en hij zei dat ambulance broeders dit ook niet mochten. Toen ik aangaf dat het handig zou zijn in een noodsituatie zei hij dat de arts van de Traumaheli of de MMT dit altijd bij zich had. Je raadt het al, precies op die woensdag niet. Erwin had van de ziekenhuisopname de week er voor een naald meegekregen. Eentje welke gebruikt was, zodat we deze konden bewaren voor Elara later om te laten zien. Ik ritste deze uit een doos, als dat haar leven kon redden, dan maar zo.

Uiteindelijk is er een botnaald gezet. Deze ging gelijk de eerste keer goed. Vanaf dat moment heb ik nog vrij weinig meegekregen. Erwin en ik stonden in Elara haar slaapkamer, er we hoorden iedereen over de liften en hoe Elara naar beneden zou moeten gaan. Uiteindelijk kwamen er twee brandweerwagens, één met een grote ladder. Ik heb hier al eens een buurman op vervoerd zien worden naar beneden. In onze flat past namelijk geen brancard.

Terwijl wij aan het ijsberen waren kwam de MMT arts naar ons toe. Hij vertelde dat hij contact had gehad met het Sophia en vertelde dat hij door had gekregen dat Elara een kleine en korte levensverwachting had. Weer dacht ik dat mijn hart even stopte. We hebben nog nooit iemand gehoord over haar levensverwachting. Er is ons altijd verteld dat niemand dit wist. Maar nu ineens te horen krijgen dat ze niet niet ouder dan een paar jaar zou worden… Ik schrok ontzettend. De arts vertelde ons ook dat Elara niet op de hart medicatie reageerde, welke er voor zorgt dat haar hartje weer terug zou komen en dat ze al zolang aan het reanimeren waren, dat alles bij elkaar opgeteld de reden was dat ze wilden gaan stoppen. Ik balde mijn vuist en werd helemaal gek. Ik vertelde aan de arts dat hij niet op moest geven omdat ze een kei en keiharde vechter was. Ik smeekte hem om nog 1 kans en hier stemde hij mee in. Ik vloog Erwin in zijn armen en begon keihard te janken. Ik vroeg aan Erwin of hij bij Elara wilde blijven, en hij liep mee met de arts.

Een paar tellen later hoorden we ineens iemand zeggen dat haar hartslag terug was. Ik geloofde niet wat ik hoorde. En ineens begon iedereen door het huis te rennen. En even zodat je het voor kan stellen, wij hebben een huis van 55m2. Er stonden zowat 15 a 20 man binnen. Ik rende naar de buren of de honden naar hen mochten en Erwin bracht ze naar hem toe. Wij werden klaar gemaakt om mee te gaan naar het ziekenhuis. Elara is uiteindelijk getilt naar de gallerij, op de ladder van de brandweer gelegd en wij moesten 9 hoog naar beneden lopen. Dat werd rennen zoals je begrijpt, ondanks ik stond te trillen op mijn benen.

En dan kom je beneden en zie je dat dehele buurt buiten staat. Ik ben zelf ook een sensatie zoeker, maar dit keer zelf in de spotlights staat was niet fijn. Mensen schrokken en hielden elkaar vast. Wij konden niet mee met Elara haar ambulance en werden naar een andere gebracht. De brandweer stond voor deze wagen geparkeerd dus het duurde allemaal extra lang. Eenmaal op weg vlogen we over de weg. Ik heb nog nooit in een wagen gezeten die zo hard reed.

We kwamen aan bij het EMC en moesten de lange gang door richting het Sophia. We liepen zo hard dat we halverwege de gang de brancard met Elara zagen. Ik vroeg Erwin om naar haar toe te rennen, ik wilde niet dat ze alleen was. We gingen direct door naar de IC. ICK1, waar we fijne herinneringen aan hadden. Dit was de afdeling waar Elara het langste had gelegen tijdens haar IC periode van 4.5 maand. Ze werd van top tot teen onderzocht, en stonden 6 man om haar heen en we werden bij de ingang op een stoel gezet. Elara werd helemaal lek geprikt en ik ben weggelopen. Mijn moeder was er het snelste, ze werkt zowat om de hoek en ze kalmeerde me. We zaten in de ouderkamer. Na een tijd ging ik terug en Erwin stond bij Elara aan bed. Haar hele buik was bol, ze lag aan allemaal toeters en bellen en zat op verschillende plaatsen onder het bloed. Ze werd in een klein roesje gehouden, maar de rest deed ze zelf. Ze kreeg wat hulp bij ademen, maar haar statistieken waren weer ‘Elara’. Er werd besloten dat Elara een soort koel pak aan moest, want haar lichaamstemperatuur moest terug vanwege het reanimeren naar 32 graden.

Er kwamen meer opa’s en oma’s aan en ook mijn broer en zijn vriendin waren er. We kregen onze eerste gesprek met de arts en de verpleegkundigen en er werd gevraagd hoelang het duurde voor de ambulance medewerkers er waren. Ik had serieus geen idee. Inmiddels weet ik het wel. Het heeft zeker 10 minuten geduurd sinds ik belde. De arts vertelde ons dat Elara een hartstilstand had thuis van ruim 15 minuten. En dit was alles behalve goed nieuws. Dat Elara haar hartje terug kwam gaf hoop, maar de arts gaf al vrij snel aan dat we ons voor moesten bereiden op het ergste. We moesten mensen gaan bellen om afscheid van haar te komen nemen.

En dan ga je je telefoonlijst door. Wie bel je. En hoe zeg je dat. We hebben familie en vrienden gebeld, achteraf zelfs nog belangrijke mensen vergeten, maar we waren net een robot. Iedereen kwam gedag zeggen en we kregen een tweede gesprek. Hier werd ons in verteld dat de artsen besloten hadden dat als Elara haar hartje weer zou stoppen, ze haar niet zouden reanimeren. Elara had namelijk al ernstige schade en gezien haar ziekte, zagen zij geen rede om door te gaan. Elara was in kritieke toestand en er werd geschat dat ze nog 24 uur had.

We begrijpen de keuze van de artsen, we zagen immers zelf al de schade. Elara haar borstkas, welke in een punt groeide, was geen punt meer. Door het reanimeren zal dit gebroken zijn. Als je 15 a 20 minuten zonder hartslag, goede zuurstoftoevoer zit, dan hebben je hersenen en hart een enorme klap gemaakt. Er werd ons verteld dat Elara niet Elara meer zou zijn als ze dit zou overleven. We zouden dan met een meisje te maken krijgen welke niet kan communiceren. Grof gezegd, een kasplantje. En dan moet je je ‘rol’ als papa en mama even aan de kant zetten om te begrijpen waar het om gaat. En die begrepen we. We wisten het. We wisten altijd al dat dit kon gebeuren, maar niet dat het zou gaan als vandaag. We stemden in met de keuze van de artsen en ondanks je hoop hebt dat ze het redt en hoop hebt dat het allemaal wel mee zal vallen, weet je dat je dochter binnen 24 uur komt te overlijden.

Mijn nicht bleef achter en onze ouders en mijn broer gingen naar huis. Ze konden immers toch niets meer voor ons betekenen. Op een gegeven moment stond ik even op de gang om wat te drinken te halen toen mijn nicht naar me toe kwam rennen dat Elara haar ogen open deed. Nou echt, mn hart jongens… Ik rende zo hard als ik kon naar haar toe maar ik zag wat er gebeurde. Erwin vertelde me wat ik dacht. Haar hersentjes zijn van slag, reageren niet goed meer, en zorgde er voor dat Elara haar ogen open deed. Ze lag als het ware te ijlen, naar boven te kijken en reageerde nergens op. Wat had ik het hier moeilijk mee. Je dochter haar temperatuur wordt naar 32 graden gebracht, ze lag te rillen, te ijlen, haar hartslag ging steeds wat omhoog en daardoor wisten we dat ze in pijn was.

Erwin en ik keken elkaar aan en we wisten van elkaar dat we dit niet wilden voor Elara. Niet lang daarna werd het koel pak verwijderd. Eigenlijk moest deze 24 uur om blijven, maar zolang zou onze dochter niet meer hebben. We zijn haar rustig gaan opwarmen, terwijl we wisten dat dit ook niet goed was. Bij een hoge temperatuur zou ze ook ineens kunnen stoppen. Maarja, ook als ze zo koud is kon het gebeuren.

We wilden Elara terug brengen naar hoe ze was. Een fijne temperatuur, we vroegen of er wat plakkers van haar lijf af konden, want er werden toch geen onderzoeken meer gedaan. De laatste onderzoeken lieten zien dat het bloed ontregeld was, urine niet goed, iets met teveel of te weinig zout in haar lichaam. Alles was ontregeld en de artsen waren bang dat Elara haar hersentjes zouden gaan uitzetten. We vroegen mijn nicht om onze ouders en mijn broer te bellen, want we wisten dat wijzelf de keuze gingen maken om alle apparatuur uit te zetten.

We kregen nog een gesprek met de artsen en wij mochten aangeven hoe of wat. Elara werd zo comfortabel mogelijk gehouden, ze kreeg morfine tegen de pijn en wij mochten aangeven dat als we dachten dat Elara in pijn was, er meer gegeven moest worden. Sinds haar geboorte is het keywoord bij Elara al comfort, en ook deze avond ging het om comfort.

We vertelden dat Elara zo lag te trillen en hiervoor werd een roesje gegeven. Elara maakte nog een paar keer een smak geluid, wat ze ook deed op haar speentje en Erwin en ik keken elkaar aan en knikten. We hoefden het niet eens hardop te zeggen. Niet wetende hoelang het zou duren tot Elara zelf zou opgeven, gaven we aan dat we de beademingsapparatuur wilden stoppen. Onze Elara was er al niet meer.  En natuurlijk, die hoop dat ze het overleeft, zelfs als ze een kasplantje zou worden, ik zou het zo gedaan hebben. Maar we zagen dat die kans er eigenlijk niet meer was.

Er moest vanalles nagekeken worden, want ook volgens de wet mag je niet zomaar vanalles stoppen, artsen waren aan het overleggen en wij waren samen bij Elara. Op de IC. Niet een aparte kamer, nee midden op zaal, want er was niks anders. Op het moment dat we de beslissing namen waren alle andere kindjes al in slaap en er was niemand anders dan verpleging op de afdeling. Het was donker, Elara haar bedlampje stond aan en we waren aan het zingen voor haar. We kusten, kroelden, bleven haar met onze handen verwarmen en toen kwam de arts aan. Ze vertelde ons dat Elara een extra roesje zou krijgen om het trillen tegen te gaan en dat als deze zou werken wij aan mochten geven wanneer we alles wilden stoppen. Het roesje werkte vrij snel, het trillen stopte en we hebben nog heel even bij haar gezeten. We riepen de zuster welke voor Elara zorgde en dat het tijd was. De arts werd er bij gehaald, er werd ons nog een keer gevraagd of dit is wat wij wilden en rond 21.45 werd de beademing gestopt. Er was ons verteld dat dit niet betekende dat Elara gelijk zou overlijden, het kon nog uren duren. Er werd ons verteld dat ze misschien zou gaan happen naar lucht. We hadden ons voorbereid. We zaten bij haar benen, hielden haar vast, hielden elkaars hand vast en vroegen of de zuster, welke we al een lange tijd kende, bij ons wilde blijven. De piep van de machine ging af, het teken dat de apparatuur gestopt werd. Erwin en ik begonnen te zingen, met onze ogen dicht. Na een paar minuutjes opende ik mijn ogen en zag ik dat Elara niet meer ademde, maar haar hartje zagen we nog wel gaan. Zoals we haar kennen, niet direct opgeven. Onze dappere dodo.

Haar hartslag werd steeds langzamer en ik weet dat ik begon te huilen en in Erwin zijn hand begon te knijpen. Met mijn andere hand wreef ik over Elara haar been, haar voet en haar teentjes en toen zag ik dat haar hartjes ook niet meer klopte. De arts kwam luisteren en gaf aan dat Elara was overleden.

Het was 21.53 uur. Alle slangetjes en snoertjes werden van haar afgehaald en we vroegen of de zuster bij ons wilde blijven. Zij heeft ons geholpen met het wassen, het aankleden, het wikkelen in een doek en we hebben nog hand en voet afdrukjes laten maken. Deze krijgen we over een paar weekjes. Ik heb een klein lokje afgeknipt, meer niet. Ik wilde dat Elara bleef zoals ze was. Dat ondeugende meisje met die lange haren waar ik zo enorm trots op was. We hebben nog even met haar gezeten en zijn toen naar onze familie gegaan in de ouder kamer. Omdat het zo rustig was mochten ze allemaal tegelijk komen kijken bij Elara. En vanaf dat moment ging er een masker bij Erwin en mij op. Niet dat we een lach op ons gezicht hadden, maar we bleven heel luchtig. Er staan immers snikkende mensen om je heen en ik wilde sterk blijven.

Iedereen ging langzaam naar huis en wij bleven nog even bij Elara. En dan ineens besef je je dat je dochter zo opgehaald wordt om naar het mortuarium gebracht te worden. De eerste keer in 1.5 jaar dat we Elara alleen zouden laten. Dat gevoel was doodeng.

We mochten Elara in het bedje leggen, legden Nijntje en speentje bij haar en vroegen aan de meneer die haar kwam ophalen of hij goed voor haar wilde zorgen.

We hebben nog heel even gesproken met de zuster over wat ons te wachten stond en rond 01.00uur kwamen we thuis aan. We haalden de hondjes op bij de buren en zijn in bed gaan liggen. Ik heb niet kunnen slapen. Erwin was vrij snel weg, maar ik beleefde alles weer van de ochtend er voor.

Ik vroeg aan Erwin of hij met me in de woonkamer wilde gaan zitten. We hebben lang gepraat, en tot op de dag van vandaag voelen we vrede met de keuze welke we maakten. Nee, het voelt niet goed, want natuurlijk wil je geen keuze maken over het leven van je dochter, maar zoals ik in mn toespraak tijdens de crematie al schreef: “Wat er vorige week woensdag is gebeurd is zo ongelofelijk zwaar en mama heeft enorm veel moeite dat de ambulancebroeders vast zaten in de lift. Minuten zijn er verloren gegaan maar mama weet diep in haar hart dat het niet uit had gemaakt of ze op tijd waren geweest. Je was op, je lijfje wilde niet meer. Dat is ook de reden dat papa en mama besloten jou te laten gaan in het ziekenhuis ’s avonds nadat je hartje toch nog even terug was gekomen. Wat er woensdag gebeurd is had maanden geleden al gebeurd kunnen zijn en het zou later ook kunnen gebeuren. We wilden jou geen pijn meer zien lijden.

Zelfs als dit allemaal niet gebeurd zou zijn zou Elara nog jaren in pijn zijn. Ze liet het misschien niet altijd blijken aan ons, want ze liet alleen de meest zware pijntjes aan ons blijken. Alsof ze ons spaarde. Er is zoveel gebeurd in het ziekenhuis, helaas teveel nare dingen dan goede dingen, en dat wilden we niet meer voor haar. Dat verdiende ze niet.

Elara had het verkeerde lichaam. En dat vond ze enorm frustrerend. Ze had komen te overlijden binnen 24 uur en de keuze die we hebben gemaakt, die was goed. Daar voelde we vrede mee.

Erwin viel op de bank in slaap en ik heb achter de computer gezeten. Ik ben reacties gaan lezen, foto’s gaan kijken en ben me gaan inlezen op wat er ging gebeuren de aankomende dagen.

Ik denk dat het 4 uur ’s nachts was toen ik besloot twee mensen te gaan mailen. Iemand van Stichting CliniClowns en ons contactpersoon van Vroeghulp van Stichting Mee. Beide wisten niet wat er gebeurd was, maar daar mailde ik niet over. Ik vroeg in mijn mail aan Stichting CliniClowns of het mogelijk was om Clown Ziep en Bes bij de uitvaart te krijgen. Stiekem hoopte ik dat ze iets wilden opvoeren bij de kist, maar hier vroeg ik niet om. Ik zag het al helemaal voor me, maar ik wilde ook niet direct verder met mijn vraag. We hebben een hele bijzondere band met Stichting CliniClowns en het was enorm belangrijk voor mij of dit geregeld kon worden. Eén van de eerste dingen waar ik dus aan dacht, vlak na het overlijden van Elara, was aan de clowns. En dat was niet zomaar zo. Toen Elara woensdag net ingewikkeld was in het koel pak, kwam Clown Bes met een andere clown de afdeling op. Ik begon enorm hard te huilen. Alsof het zo moest zijn. Later kwamen we ze nog eens tegen en vertelden we hoe of wat. Clown Bes besloot toen nog even bij Elara te gaan kijken. Vlak voor het overlijden kwam ik Bes nog een keer tegen op de gang en vertelde ik dat Elara het niet zou redden. Ze deed haar neus af en ik kreeg een dikke kroel.

Mijn tweede mail ging uit naar ons contactpersoon van Stichting Mee. Ik heb geen idee waarom, maar ik voelde dat ik haar moest mailen. Ook meer met de vraag, wat nu. Wat moeten we regelen.

Om 6 uur maakte ik Erwin weer wakker, want ik kreeg een paniek aanval en om 7 uur donderdagochtend belde Erwin met Yarden om door te geven dat onze dochter overleden was. We zouden tussen 8 en half 9 terug gebeld worden door de uitvaartverzorger. Om 8 uur belde Erwin de dokter. De assistente moest enorm huilen, ze wist van onze situatie, en schakelde Erwin gelijk door met de dokter. Daar heeft hij even mee gesproken en deze stelde voor om Oxazepam voor te schrijven voor me. Zeker met de feestdagen op komst, mijn verjaardag…

Om half 9 werden we gebeld door de uitvaartverzorgster. Om 10 uur zou ze bij ons zijn.

En dan ga je de uitvaart van je dochter ineens regelen. Het meeste hadden Erwin en ik al op papier over Elara, maanden geleden al eens gedaan, voor als één van ons weg zou vallen. Zou wist de ander wat die fijn had gevonden mocht Elara weer komen te overlijden. Call us crazy, maar het feit dat we al vanalles op papier hadden heeft ons zeker geholpen de donderdagochtend.

De uitvaartverzorgster kwam hier aan, met 2 grote koffers en legde ons vanalles uit. Stelden vragen of wat we wilden, wat kon, het budget, hoe of wat, waar we de uitvaart wilden, wie, hoe groot, hoeveel, noem maar op. Daar over praten was heel raar, maar het was afleiding. We kozen een rouwkaartje uit, maar deze was niet naar ons zin. Ze vertelde ons dat we ook zelf een foto konden maken welke op de voorkant kwamen. Ik keek Erwin aan, pakte Elara haar roze lepel en speen en Erwin wist direct wat ik wilde. We maakten de foto in de keuken, en stuurde deze op naar degene welke de kaart zou ontwerpen. We kozen teksten uit, en de uitvaartverzorgster maakte elke zoveel minuten een telefoontje of het kon wat we wilden. Of het crematorium beschikbaar was, een auto etc. Ze vertelde ons dat er ook een kinderrouw auto bestond. Deze was niet zwart, maar wit. Prachtig vonden we het.

Dan kom je uit bij de kist. Ook deze waren niet wat wij wilden, tot de uitvaartverzorgster vertelde dat we ook deze konden ontwerpen. Zo gezegd zo gedaan en 5 minuten later had ik het ontwerp af. Ook deze doorgestuurd en ze gingen aan de slag voor ons. We wilden graag ballonnen los laten, een korte condoleance en we wilden roze en witte bloemen voor Elara.

We konden kiezen uit 23 of 24 december voor de uitvaart. We kozen de 23e.  We wilden niet de dag van kerstavond. Dat lag gevoelig.

En dan heb je alles besproken. Het heeft ongeveer 3 uurtjes geduurd, dat klinkt lang, maar is eigenlijk best kort. Maar we wisten precies wat we wilden. De kaarten waren een paar uur later af, werden gelijk verstuurd. Elke dag heeft de uitvaartverzorgster even contact met ons gezocht en vrijdagavond wilden we even bij Elara gaan kijken.

We kwamen aan bij een soort kapelletje, met een heldere hemel en allerlei sterren in de lucht. Het was zo mooi. We kwamen binnen en het was er prachtig. Voorheen was het een kerkje, maar nu dus een uitvaartcentrum. Er was een hele lieve mevrouw welke ons begeleidde en samen met Erwin ging ze Elara halen. Beide waren we enorm bang voor wat we zouden zien, of voelen. Want je kindje is er niet meer. Alleen het coconnetje. En je weet dat de dood betekend dat het lijfje hard wordt, koud is door de koeling en we waren bang dat je zou zien dat Elara een enorme klap gemaakt zou hebben door de reanimatie. Ze kreeg ook ontzettend veel medicatie, ook dat kan een naar effect hebben op het lichaam. Erwin kwam met haar aanlopen en de mevrouw welke er bij was zei op een ongelofelijke mooie manier dat we zo’n mooie dochter hadden. Aan Erwin te zien was alles dus ‘goed’. Hij gaf Elara aan en ik begon te huilen omdat ze zo mooi was. Je zag rust in haar gezichtje, een kalmte. En dat was fijn. We zeggen het nog steeds, maar Elara was op haar mooist. Ze had wel geen staartjes, waar ik zo gek op was, maar ze was ongelofelijk mooi.

De kou kon me niks schelen, ik wilde haar dicht tegen me aan. Ik durfde haar aan te raken. Ik heb haar gekust, ik heb tegen haar gepraat en met haar kunnen kroelen zoals ik eigenlijk nooit kon. Ze had geen pijn en ik kon haar dicht bij me houden. Erwin is ook nog even fijn met haar gaan zitten en we zijn weer voor haar gaan zingen. Na een minuut of 30 moest ze weer terug. Ik besloot ook mee te lopen (naar een afgelegen kamer, geen mortuarium idee) en daar pakten we haar in haar deken. Ik had een lampje bij me, haar tut voor aan haar speen, haar favoriete knuffel en we legden alles bij haar. De deken ging over haar hoofd, we gaven haar nog een kus en zijn terug gelopen.

We hebben nog even een kort gesprekje gehad met de mevrouw welke er was en omdat ik zo fijn vond hoe ze ons begeleidde, vroeg ik of ze op de dag van de uitvaart er zou zijn. Ze gaf aan dat als wij dit wilden, ze het zou regelen.

Eenmaal thuis voelden we zoveel rust en kalmte. Maar dat voelde niet goed. De Oxazepam helpt goed, maar mijn paniekaanvallen namen vaak over. Alles was geregeld, het was wachten tot de uitvaart. En dat wachten duurt lang.

Zaterdag in de avond, ik was kapot van alles, begon ik ineens kei en keihard te huilen, omdat ik me ineens besefte dat we Elara nog maar een paar keer vast konden houden. Ik moest morgen (zondag) bij haar zijn. We belden, en het kon. Zondag zijn we bij haar geweest. Hebben we nog heel even samen met haar gezeten, weer gezongen en vooral genoten van hoe mooi ze was op dat moment. We wisten dat we morgen (maandag) ook nog met haar konden zitten, maar het was anders. Stichting Make a Memory zou er zijn, we zouden Elara om gaan kleden en je wordt een beetje geleefd die dag. De dag van de uitvaart is natuurlijk helemaal een dag dat je geleefd wordt dus ik moest en zou nog een keer bij haar zijn.

Voor dat we zondag weer naar huis gingen haalde ik één van Elara haar lepels uit mijn tas, en stopte deze bij haar speentje en haar tut in haar dekentje. Zo was ze ‘compleet’.

De ervaring met Stichting Make a Memory was ook fijn. Er zijn foto’s gemaakt van ons als gezin, mooie details van Elara (denk aan wimpers, neusje, handpalm, vingertjes etc) en ik hoop deze binnenkort te ontvangen.

Over de uitvaart schrijf ik binnenkort mijn verhaal. Dit was een hele bijzondere dag.

Het meeste zware waren de dagen na de uitvaart. De feestdagen, mijn verjaardag, het weekend, niks of niemand werkt, er is geen begeleiding meer, de stilte thuis… Angstaanjagend zelfs. We hebben 13 januari pas een gesprek met een psychologe. We hebben verschillende partijen gebeld, maar iedereen is op vakantie. En natuurlijk begrijp ik dat, maar eigenlijk zou het niet moeten kunnen. Als je vlak voor, tijdens, of net na de feestdagen iemand verliest, dan moet er toch iemand zijn die je kan helpen? In ons geval moeten we de dagen door zien te komen. Nog twee weken, tot ons eerste gesprek. En hoe we die door gaan komen? Geen idee.

Door Elara haar zorg, zo’n 17 uur per dag, hadden we een vast ritme, er was structuur en nu is er niks. En dat voelt niet goed. Er is een last van ons schouders gevallen, maar dat voelt niet goed. Het doorgaan met leven, de balans vinden, het is extreem zwaar. En door de feestdagen, het weekend en oud en nieuw overmorgen, is het kei en keihard. Zelfs wreed.

Met oud&nieuw gaan we een nachtje weg van thuis. Naar een hotel in Oostvoorne. Daar zal natuurlijk ook feest zijn, maar dat voelt anders. Hier thuis in de flat is alles zo gehorig, als de buren tot laat in de nacht feest hebben trek ik dat niet. En hoe lief alle mensen het ook bedoelen, ze komen toch naar je toe met verdriet. De drukte voor de deur vanwege de nieuwbouwwoningen, dat wilde ik even niet. Dus we gaan een nachtje weg. Als het droog is kunnen we gewoon even fijn uitwaaien met de hondjes.

De urn is inmiddels besteld. Ik kan me herinneren dat de mama van Daan* hier ooit iets over schreef en we hebben veel sites gezien, maar we kwamen uit eindelijk uit bij het bedrijf wat ook het mooie urntje voor Daan* heeft gemaakt. We hebben zelf een ontwerp gemaakt, en ook het urntje gaat echt ‘Elara’ worden. Als alles over een paar weken af is zal de urn (voorlopig) thuis komen te staan. Misschien dat we in de toekomst een plaatsje ergens voor haar vinden, maar ik wil haar thuis bij ons.

Er is op dit moment een leegte, dat is onbeschrijflijk. We hebben veel lieve mensen om ons heen, maar we moeten dit zelf doen. En dat willen we ook. Om even voor mezelf te praten, ik heb gelukkig veel afleiding via whatsapp met de mama’s van Bram, Milliano en Quinten en dat voelt fijn. De kerstdagen heb ik zoveel mogelijk films gekeken, althans gekeken, er stond wat aan om zodat het niet zo stil was. Marley en Pepper zijn dehele dag bij ons, Brenda en Natascha checken vaak even in om te zien hoe het gaat.

Ik ben veel op twitter te vinden, daar kan ik mn ei kwijt, een klein berichtje, een lang verhaal, gewoon, even praten. Op Instagram heb ik de afgelopen dagen foto’s van de bloemen gedeeld. Tijdens de plechtigheid zijn er foto’s gemaakt door Stiptfotografie en de plechtigheid is gefilmd. Maar zoals ik al eerder schreef ind it blogje, over de plechtigheid doe ik binnenkort mijn verhaal.

Ik moet zeggen dat ik mijn verhaal al dagen wilde schrijven en delen, maar ik kon de woorden niet vinden. Vandaag schreef ik in 1x door. En ik voel een kleine opluchting.

Ik hoop zo dat Elara door leeft in een ieder van ons. Want ze heeft vele harten gestolen. Laat haar herinneringen blijven, want alleen op deze manier, zal ze voor altijd bij ons zijn. Met die ondeugende lach, haar lange haartjes, die twinkelende oogjes en een mond vol tanden, kauwend op haar lepel.

Share This Post

You Might Also Like

35 Comments

  • Reply Debbie van den Broek 29 december 2014 at 15:10

    Oh lieverd toch…wat heb ik hier zitten brullen…alsof ik het allemaal mee beleefde…wat een paniek, wat een verdriet, maar ook wat een enorme liefde en wat een diep respect voor jullie keuzes en Elara’s prachtige afscheid. Ze heeft niet voor niets jullie uitgekozen als ouders. Als het je lukt blijf vooral schrijven en delen, het zal je echt helpen. En ik hoop dat Erwin ook iets heeft waar hij kan ventileren. Zoals ik op twitter al zei, EMDR therapie kan echt goed helpen en ik hoop dan ook echt dat er iemand is die jullie eventueel sneller kan helpen. Er bestaan niet voor niets crisis teams.
    Als je je hart wilt luchten, wilt praten over Elara in welke vorm dan ook dan ben ik er voor je. Ik kan niet toveren, geen wonderen verrichten, maar ik kan wel luisteren/lezen, genieten van de mooie verhalen over Elara.
    Ik hoop dat jullie overmorgen samen met de hondjes even de rust kunnen vinden en de oud en nieuw gekte deels kunnen ontsnappen. Laat al die dagen maar snel voorbij gaan. Ze zijn tien keer niks.
    Dikke knuffel!

  • Reply Miranda 29 december 2014 at 15:22

    Tranen over mijn wangen. Wat een verhaal en wat moet jij je angstig hebben gevoeld. Heel knap dat je je dit zo opschrijft, stukje verwerking ook denk ik. Ik ben blij dat je wat afleiding kan vinden in social media en de app. Vind je zo sterk overkomen maar kan me voorstellen dat je zulke paniekaanvallen hebt. Dikke knuffel

  • Reply Barbara 29 december 2014 at 15:25

    Lieve mama van Elara, ik kan het niet in 1 keer lezen, mijn ogen staan vol water. Onbeschrijfelijk wat jullie hebben meegemaakt, maar heel goed op papier gezet. In gedachten ben ik meerdere keren per dag bij je, ook al ken je mij niet. Ik wens jullie alle liefde en sterkte toe die jullie nodig hebben en nog een portie extra. Een dikke warme knuffel van mij.

  • Reply Rianne 29 december 2014 at 15:42

    Ik sluit me aan bij het berichtje hierboven van Miranda… Zucht. Tranen. Troost. Heel veel sterkte gewenst.

  • Reply sandra 29 december 2014 at 16:20

    Fijn dat je het op hebt kunnen schrijven. We denken aan jullie. liefs

  • Reply Sylvia 29 december 2014 at 16:26

    Woow , wat mooi geschreven.. heb de tranen over m’n wangen stromen ..
    ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.. heb diep respect voor jullie ..
    Heel veel sterkte de komende tijd
    ..
    liefs Sylvia & Fynn

  • Reply Daniëlle 29 december 2014 at 16:36

    Slik…kippenvel en tranen over mijn wangen. Ik kon het niet in één keer lezen, want wat is dit heftig. Geschreven met zoveel gevoel. Je verhaal heeft me echt aangegrepen. Ik moet zeggen dat ik je echt enorm dapper vind Kimberley. Ik hoop dat jullie rust vinden tijdens jullie nachtje in Oostvoorne. Wij hebben ook eens gelogeerd in dat hotel, je kunt daar mooi sterren kijken! Er staat daar speciaal een bankje. Ga daar zitten en kijk naar hoe mooi ze nu straalt, jullie kleine dappere dodo! Sterkte!

    Daniëlle (buttydaantje)

  • Reply Malou 29 december 2014 at 16:43

    Wat ontzettend knap dat je dit zo op hebt kunnen schrijven! Heel veel sterkte met alles 🙁

  • Reply Annelies 29 december 2014 at 16:51

    Ik kan alleen maar zeggen dat ik jullie helden vind.
    De moeilijkste keuze maken die het beste is voor je kind, het is niet niks.
    Na al die maanden van zorg deden jullie het. Dapper!

    Ik weet zeker dat Elara lachend vanaf een wolk naar jullie kijkt, zonder pijn, zonder lijfje dat niet wil, kauwend op een lepel, en trots op wat jullie voor haar betekende!
    Denk aan jullie en brand een kaarsje voor je!

    Je kent me niet, maar weet dat jullie me echt geraakt hebben!

  • Reply Muriel 29 december 2014 at 18:55

    Digitale knuffel en kus van Muriel van der Velden

  • Reply Astrid 29 december 2014 at 19:00

    Ik heb zojuist een kusje naar de wolken gestuurd …. <3.

  • Reply patricia 29 december 2014 at 19:07

    Met tranen jullie stukje gelezen. Ik zal altijd dat guitige koppie van haar blijven herinneren. Ze is zo mooi! Bij iemand die ik ken die ook een kindje hebben verloren staat op hun pagina de tekst: geen kind is zo aanwezig als het kind dat er niet is. Een mooie tekst! Dikke knuffel voor jullie!

  • Reply Miranda K. 29 december 2014 at 20:06

    Al dagen volg ik jullie, maar tot op de dag van vandaag vond (en eigenlijk vind ik het nog steeds) niet passend om ook maar ergens op te reageren of te volgen. Ik wil niet overkomen als een ‘sensatiezoeker’. Toch ook heb ik het gevoel dat ik niet ‘uit’ kan blijven met een reactie.

    Wat onwijs dapper en knap dat van je dat je dit ‘op papier’ hebt kunnen krijgen. Zoals meerdere mensen hierboven al aangeven, raakt dit verhaal mij enorm.

    Heel veel sterkte!

  • Reply Michelle Oonincx 29 december 2014 at 20:26

    Lieve ouders van Elara,

    Ook ik las uw verhaal met tranen in mijn ogen. Mijn hart breekt al bij de gedachte dat een van mijn kinderen me zou verlaten. Ik kan me niet voorstellen hoe u zich voelt.

    Heel veel succes met het verwerken.. Neem vooral de tijd. Elara zal voor altijd uw kindje zijn.. U blijft voor altijd een moeder.

    Liefs,
    Michelle (kennis van Jorieke)

  • Reply Mieke 29 december 2014 at 20:31

    Wat een pijn
    Wat een liefde
    Wat een gemis..

    Mama en papa van Elara,
    Toevallig ‘viel’ ik een aantal weken geleden in jullie bijzondere verhaal en maakte ik via de stukjes, foto’s en filmpjes op de website kennis met jullie en met Elara. Net als jullie niet vermoedend dat dit ontzettend verdrietige hoofdstuk er ineens aan zou komen.
    Zo geraakt… de trossen ballonnen gezien op de begraafplaats in Capelle (wij zijn daar veel..) en bij het gedeelte voor de kinderen ons kaarsje daar ook voor jullie dochter aangestoken afgelopen kerstavond. Ik zal haar in gedachten hebben bij elk volgend kaarsje dat ik daar aansteek.

    Kim en Erwin,
    De tijd heelt de wond nooit maar je leert hoe je hem moet verzorgen om door te kunnen gaan. Elk stukje dat je schrijft Kim draagt daaraan bij. Elk ritueel geeft een beetje vorm aan een ‘ander leven’. Hou elkaar vast, maar geef elkaar ook ruimte als jullie verschillen in het omgaan met dit verdriet. Het is zo moeilijk, rouwen is zwaar werk.

    Elara koos haar ouders uit op vele eigenschappen.. Doorzettingsvermogen, volharding, vastberadenheid en veel liefde waren slechts enkelen daarvan.

    Veel kracht en een warme groet,
    Mieke

  • Reply wendy 29 december 2014 at 21:27

    Slik. Ik word ook zo naar vanals ik naga hoe je aan die telefoon heb gestaan. En die onmacht als je naar je kindje kijkt en weet wat er gebeurt. Knuffel. Ps vind het echt te zot dat je als rouwende ouder zolang moet wachten ik vind dat daar een soort crisis opvang voor moet zijn.

  • Reply Ineke 29 december 2014 at 23:34

    Beste Kim en Erwin,

    Wat zijn jullie enorm zorgzame ouders.
    Ik heb met tranen jullie verhaal gelezen, en kan niets meer dan mijn innige deelneming en respect voor jullie geven.
    Veel sterkte komende tijd.

  • Reply Monique 30 december 2014 at 00:31

    Ik heb je verhaal met een brok in mijn keel en met de tranen over mijn wangen gelezen. Wat is het enorm heftig en onmenselijk zwaar wat jullie is overkomen. Ik denk veel aan jullie en wil jullie hierbij nogmaals heel veel sterkte wensen. De mooie Elara leeft voort in heel veel herinneringen. Liefs

  • Reply kim 30 december 2014 at 01:44

    Lieve Kimberly en Erwin.

    Ik heb het verhaal niet in 1x kunnen lezen.. Jeetje heftig hoor.. ik heb de tranen in de ogen staan.
    Leef zo met jullie mee!

    Elara heeft de beste ouders gehad die ze zich maar kon wensen. Ik weet zeker dat ze van bovenuit mee kijkt en jullie zo dankbaar is.

    Helaas kan ik niks doen om de pijn te verzachten, maar elke dag denk ik aan jullie en de mooie en lieve meisje.

    Heel veel sterkte nog, en ik hoop dat je in januari wat hebt aan de hulp.
    X

  • Reply Odile 30 december 2014 at 03:07

    De tranen stromen over mijn wangen en ik weet niet wat ik moet zeggen want wat moet je op zo’n emotioneel, zwaar bericht zeggen.. ik vind het super sterk van je dat je het zo onder woorden hebt kunnen brengen.

  • Reply Shannon 30 december 2014 at 08:46

    Lieve Kimberley & Erwin,
    Tranen over mijn wangen en ze blijven komen. Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, alleen dat ik jullie zoveel sterkte en kracht toe wens. Jullie zijn de krachtigste en dapperste ouders die ik ken. En mijn gedachten gaab uit naar jullie, Marley en Pepper en de lieve mooie Elara.

  • Reply Marijke 30 december 2014 at 09:58

    Ik heb geen woorden voor hoe heftig dit is! Met tranen in mijn ogen je hele verhaal gelezen. Ik ken jullie verder niet maar volg je al een tijdje via twitter en Instagram. En Elara* is zo’n mooi meisje! Heel veel sterkte

  • Reply Marielle 30 december 2014 at 10:08

    Wat kan je nog zeggen na het lezen van dit verhaal…

    Heel véél sterkte, liefde en kracht toegewenst en Elara had geen lievere en betere ouders kunnen hebben!

    xxx

  • Reply Ophelia 31 december 2014 at 12:38

    Lieve mama & papa van Elara,
    De tranen blijven lopen. Wat ’n verdriet. Heb er geen woorden voor.
    Ongelooflijk veel respect voor het delen van jullie verhaal.
    Blijf delen. Een warme omhelzing voor jullie

  • Reply Angelique 31 december 2014 at 20:28

    Zo ontzettend naar. Heel veel steun en sterkte gewenst.

  • Reply Mendy 1 januari 2015 at 17:07

    Ik zit hier met een brok in mijn keel, en tranen dit te lezen. Ik ken jullie niet, maar lees je blog al een tijdje. Ik heb zoveel bewondering voor jullie en ik wens jullie heel veel sterkte en liefde toe in het komende jaar.

  • Reply Sandy 1 januari 2015 at 19:23

    Lieve mama van Elara,
    Ik ken jullie niet. Het is dat #lichtjesvoorelara toevallig langskwam op mijn Instragram. En op die manier vond ik dit blog, en daarmee dit verhaal. Ik heb het met tranen en kippenvel zitten lezen. Ik kan je angst en verdriet hier gewoon voelen, het verhaal van de ambu medewerkers, het regelen van het afscheid. Wat moet dit bizar heftig zijn allemaal. Ik hoop dan ook echt dat je heel snel de hulp vindt die je nodig hebt, het zou toch niet moeten kunnen dat ze jullie in de kou laten staan.
    Heel erg veel sterkte en een dikke knuffel!

  • Reply Inge 3 januari 2015 at 00:48

    Ik ken je niet…maar ik wil heel graag een berichtje avhterlaten. Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen. Wat dapper, wat een respect heb ik voor je, dat je zoiets intens verdrietigs zo goed en mooi onder woorden heb gebracht. Ik wens jullie heel erg veel sterkte toe in deze moeilijke tijd.

  • Reply Linda 3 januari 2015 at 01:47

    Ik heb jullie altijd gevolgd (via Natascha) en ik heb zoveel bewondering gekregen voor hoe jullie dit allemaal hebben gedaan. Ook bij mij rollen de tranen over mijn wangen. Zoals je zei, jullie meisje zat in een verkeerd lijfje.
    Heel veel sterkte.

  • Reply Anneleen 6 januari 2015 at 10:22

    Ik heb dit helemaal gelezen en ben er ontzettend stil van geworden… Dit moet zo vreselijk zijn, jullie mooie knappe moedige dochter afgeven. Hier zijn geen woorden voor… Ik leef met jullie mee en het liefst van al pak ik jullie even goed vast en geef ik jullie een warme knuffel. Ik wens jullie heel veel sterkte toe XXX

  • Reply willianne Kanis 8 januari 2015 at 18:41

    wat een mooi verhaal!! ik heb zitten huilen.
    ik heb zelf ook mijn broertje verloren toen hij 1 jaar en 4 maanden was en ben daar ook zelf bij geweest. het is vreselijk al de paniek. ik vind het heel goed van je dat je dit zo mooi hebt verwoord en hoe je alles hebt aangepakt!! heel veel sterkte en Elara kijkt naar jullie !!(L) #lichtjesvoorElara

  • Reply Roxanne 14 januari 2015 at 22:29

    Ik heb je verhaal vandaag pas kunnen lezen. In alle rust, even alleen. De tranen rollen nog steeds over mijn wangen. Verdorie….ik weet gewoon weer/nog steeds niet wat ik moet zeggen. Er zijn gewoon geen woorden voor. Ik vind het heel goed van jullie hoe jullie het hebben aangepakt. Nee, het is niet makkelijk geweest. Maar het is wel allemaal met respect en liefde voor Elara gedaan door jullie. Heel veel respect voor jullie, en een hele dikke knuffel!
    Ik hoop dat jullie een goede begeleiding krijgen in het verwerken van/leren omgaan met dit alles. Elara zit bij een heleboel mensen in hun hart, dat is wel gebleken <3

  • Reply CTJ 18 februari 2016 at 19:42

    Mijn deelneming. Wat een prachtig meisje! En wat een vechter!

  • Reply Marjolein 2 maart 2016 at 08:22

    Tranen in mijn ogen! Wat een verhaal, jullie verhaal! En wat een vechtertje was ze! Heel veel sterkte met dit grote verlies!

  • Reply Sandra 21 september 2016 at 09:30

    Pfoeh de tranen liepen hier over mijn wangen bij het lezen van dit stukje. Wat een vreselijke ervaring :(. Ik ben er zeker van dat jullie prinsesje enorm gelukkig was met zo’n mama en papa! Heel veel sterkte!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

    Back to top