She’s coming home!

11 juli 2013 in Elara / Persoonlijk
Jemig wat een week hebben we weer achter de rug. Samen met Erwin besproken dat zolang hij nog niet geplaatst is bij een klant, hij de ochtenden alleen naar Elara gaat. Ik heb echt tijd nodig om te rusten zodat mijn wond kan helen. Hoe schuldig ik me hier ook over voel, want Erwin doet op dit moment super veel voor ons gezinnetje, ik moet echt rusten. Het voelt enorm dubbel en het rusten komt er nog niet echt van, ondanks ik thuis ben. Vanaf het moment dat Erwin de deur uit gaat voel ik me al rot en ben ik enigsinds jaloers dat mijn mannetje alleen bij onze dochter is. Ik wil ook!

Dinsdag nadat Erwin richting het Sophia vertrok, ben ik maar een klein beetje gaan opruimen en heb ik mijn muziek aangezet. Het was lang geleden dat ik weer eens naar muziek heb geluisterd, en het lijkt me goed af te leiden. Ook Marley en Pepper zijn in een gekke bui, en ik kwam deze middag sneller door. Erwin besloot langer in het ziekenhuis te blijven, voor een gesprek met de fysio.

Ineens kreeg ik allerlei berichtjes op mijn telefoon en toen ik deze las schoten de tranen in mijn ogen. Ik heb het een aantal keer gelezen voordat ik doorhad wat er nu gezegd werd. Erwin stuurde dat hij een gesprek heeft gehad met een zuster, welke kon vertellen dat er een extra monitor was besteld. Voor thuis!! SAY WHAT? Ook Erwin kon zijn oren niet geloven, maar de zuster vertelde ook nog eens dat ze het liefst alles voor dit weekend al wilde afronden. SAY AGAIN?

Toen Erwin thuis kwam konden we het beide niet geloven, maar het lijkt er echt op. Komt Elara dan veel sneller naar huis dan we dachten? Heel toevallig hebben we de dag erna, woensdagmiddag een gesprek met de hoofdarts. Deze wilden we afwachten voor we het van de daken zouden schreeuwen. We willen niet hopen op iets wat misschien niet klopt.

Woensdagmiddag in het ziekenhuis leek de tijd 3x zo langzaam te gaan. Gelukkig hadden we mooi uitzicht, want sinds onze kleine meid een andere medicatie krijgt voor haar ontlasting en daardoor minder krampen heeft, ligt ze weer heerlijk rustig te slapen. Als je haar zo ziet, zou je niet eens denken dat ze gebroken ribben en ledematen uit de kom heeft.

Eindelijk, de hoofdarts was er. En ook zuster Ingrid, in mijn ogen is zij 1 van de leukere zusters, was er bij. Het eerste wat de hoofdarts ons vroeg was hoe wij vinden dat Elara het doet. Wij zien al sinds begin vorige week duidelijk verschil. Elara vecht. En hard. En elke dag zien we minder pijn. De hoofdarts knikt, en ze geeft aan dat ze het er mee eens is. Ze is positief verbaasd hoe Elara vecht. En al direct komt het verlossende woord, Elara mag snel naar huis.

Volgende week dinsdag hebben we weer een gesprek. Het is namelijk zo dat de monitor is aangevraagd en deze wordt vrijdag of maanden geleverd, alle medicatie wordt in orde gemaakt, transport en ook wij moeten nog wat training krijgen dit weekend. Dinsdag is dus een mooi moment om te kijken hoe de stand van zaken is. Hoe gaat het dan met Elara, is alles inmiddels geregeld en ook niet ongebelangrijk, hoe gaat het met ons? Gaat het niet te snel?

Wij zijn inmiddels in alle staten. We zijn ongelofelijk trots en gespannen, maar ook best wel nerveus. Het is altijd spannend om je kleine na de geboorte mee naar huis te nemen, laat staan een kindje met een gebruiksaanwijzing, zoals Erwin altijd mooi verwoord. De hoofdarts liet ook vallen, dat Elara al sneller naar huis mocht omdat ze onze toewijding ziet. Dat ze zwaar vertrouwen in ons heeft dat wij thuis voor Elara kunnen zorgen. En vol trots kan ik ook zeggen dat we daar ook keihard voor gewerkt hebben. Wij geven Elara haar voeding via een speciale fles. Deze fles heeft 3 standen. Stand 1 is dicht. Stand 2 is open en stand 3 is verder op. Elara heeft nog niet genoeg energie om goed te drinken, daardoor deze fles. Toch is ze eigenwijs genoeg dat wanneer ze wel eventjes genoeg energie heeft, ze te lang door wil drinken en daardoor teveel morst of later gaat spugen. Deze fles is ideaal. Het kost erg veel werk, maar het is wel belangrijk voor Elara. We beginnen met stand 1. Zodra we zien dat Elara wil drinken gaan we naar stand 2. Hier blijven we net zolang op tot Elara 3x een flinke teug heeft genomen. Als ze daarna zelf stopt om op adem te komen, dan kunnen we op stand 2 blijven. Wil ze meer dan 3 teugen nemen, moeten we terug naar stand 1. Je hoort ook direct dat wanneer ze zelf dus niet wil stoppen en wij terug schakelen naar stand 1, dat ze enorm op adem moet komen. Stand 3 gebruiken we niet vaak, deze stap is nog net te groot. Er komt teveel melk uit en Elara krijgt het niet snel weggedronken. Ook moeten we de tijd in de gaten houden, want we mogen maximaal 20 minuten voeden, mits Elara nog niet veel energie verbruikt heeft. En ook Elara houdt ons goed voor de gek, want naast dit alles doet mevrouw vaker sabbelen op de speen dan zuigen. Het is goed kijken naar haar, luisteren en voelen aan de beweging van de fles, wanneer zij dus drinkt en niet sabbelt. Zodra de 20 min op zijn en Elara nog over heeft in het flesje, wordt dit gegeven via de sonde. En ook dit is nog niet zo easy peasy. Eerst moeten we controleren of de sonde goed zit. Dit doen we door een klein spuitje te vullen met lucht en op het begin van de sonde te zetten en daarna goed te luisteren. We drukken de lucht in 1x in de sonde en moeten een soort scheetje/plofje horen in haar buik. Zo niet, dan zit de sonde niet goed meer. De lucht trekken we er weer uit (als dit gaat) en daarna moet de voeding via een grote spuit gegeven worden. Hoe hoger je de sonde houdt in de lucht, hoe sneller de voeding binnen komt. Het is weer Elara goed in de gaten houden of het niet te snel gaat. Ook het geven van de voeding via de sonde mag ongeveer 20 minuten duren.

Verder geven wij haar ook de medicatie. De morfine is van vloeistof overgegaan in 3 inimini kleine balletjes. Nog kleiner dan 1/4 van een zoetje. Deze balletjes smelten in haar mond, en werken 12 uur. Deze balletjes moeten in haar wang of onder haar tong komen, maar dat is nog niet zo makkelijk. En, wanneer ze uiteindelijk wel op de goede plek zitten, moeten ze ook blijven zitten. Ook hierbij is het haar goed in de gaten houden. De coffeine welke Elara krijgt, wordt gegeven via de sonde. Ook de forlax, het middeltje wat zorgt dat Elara haar darmen blijven werken, wordt via de sonde gegeven. Dan hebben we nog de zetpil en wie weet wat nog meer in de toekomst.

Verder doen wij ook fysio oefeningen welke wij geleerd hebben van een fysiotherapeut. We strekken haar 2 buitenste vingertjes van beide handjes en duwen haar duimpje naar buiten. Ook hebben we een oefening voor haar knietjes. Verder is het verzorgen van Elara ook een hele klus, want ze kan niet zomaar verschoond of gewassen worden zoals elke baby. Ook hier hebben Erwin en ik zelf een techniek voor ontwikkeld. Vanaf het moment dat we haar verschonen en voeden via fles en sonde zijn we weer een uur verder. 2x 20 minuten voor voeden en als Elara een slechte dag heeft duurt verschonen ook ruim 20 minuten. Maar we doen het met liefde. Het is enorm veel werk, vooral wetende dat wanneer je klaar bent na bijna een uur, je 2 uur later weer opnieuw kan beginnen.

En nu komt onze prinses EINDELIJK naar huis. We zijn de laatste dingetjes aan het regelen, we worden overal bij geholpen, door zowel onze ouders als door het ziekenhuis. We zijn beide enorm blij en ook wel gespannen, maar we weten beide dat alles goed komt. Niemand kent Elara beter als wij. We kunnen ook niet wachten op de ontmoeting tussen Elara en Marley & Pepper. Of het eerste echte kraambezoek thuis! We hopen beide dat ik een soort kraamweek kan creeren thuis en dat we samen de rust kunnen vinden welke we door het heen en weer rijden van en naar het ziekenhuis niet hadden.

Wij zijn er klaar voor. Onze kleine meid komt eindelijk naar huis!

Share This Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

Back to top