Pasen zonder jou…

26 maart 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Het is alweer een tijdje geleden dat mama aan jou heeft geschreven. Mama is echt super druk met de Rode Neuzen Run. Bijna 6 uur per dag besteed ze hier aan. Telefoontjes, bedrijven aanschrijven, blogjes, Facebook berichten bijhouden, sponsors en runners werven, afspraken met de pers. Het is nog niet wat. Maar het voelt goed. Enorm goed. Het geeft mama een gevoel van waardering, een richting welke mama op kan. Want die richting ben ik sinds jouw overlijden kwijt.

De afgelopen 2 a 3 weken waren zwaar. Persoonlijk. De Rode Neuzen Run geeft mij veel energie, maar tegelijkertijd zit mama ontzettend in de knoop.

Mama krijgt hulp waar ze nodig heeft, maar het helpt niet echt. En dat is ook niet zo gek. Want ik mis een stuk van mijn hart en dat krijg ik nooit meer terug. Mijn manier van rouwen is ook heel anders dan die van een ander. Nu is een rouwproces van niemand hetzelfde. Echt niet. Nu papa en mama in het hoge Noorden wonen is er veel rust om ons heen en dat doet ons goed. Liefje toch, wat had je het hier naar je zin gehad.

Eergisteren maakte mama papa wakker omdat het even niet meer ging. Het is ongeveer 10 maanden geleden sinds ik dit gevoel had en het beangstigde mij. Mama had weer het gevoel dat ze niet wilde leven. Geen doel meer zien in het leven, niet meer weten wat te willen en kunnen. Jij gaf mij immers een pad om op te gaan, het Special Needs weggetje in mijn leven en ik wist zo goed hoe ik jou wilde en kon helpen. Het gaf me dat gevoel van waardering. Gewoon te weten waar je staat in het leven. En dat is mama weer kwijt.

Om het voor papa wat makkelijker te maken verteld mama op haar slechte dagen op een schaal van 1 tot 5 hoe ze zich voelt. Dan begrijpt papa tenminste wat er in mama haar hoofd en lijf om gaat. De afgelopen weken zat mama op een 3. Niet goed, niet slecht. Gewoon bluh. Maar eergisteren was het toch echt een 5. Een pikzwarte 5.

Papa ging rechtop in bed zitten en begon met praten, kijken waarom dit gevoel ineens naar boven kwam. En mama probeerde dit al dagen. Alles op een rijtje zetten. ‘Wat kan het toch zijn dat ik mij zo voel?’ Ik begreep er niets van. Tot papa begon over Pasen. Het is dit weekend Pasen. En vorig jaar was jij nog bij ons.

En toen begon mama heel hard te huilen. RAAK! Bullseye! Het ging om Pasen. Mama was het helemaal vergeten vanwege de Rode Neuzen Run. Maar het is Pasen dit weekend. En ineens kwam er een golf van emoties uit. Toen papa en mama een jaartje of 2 samen waren kregen we het ‘willen we ooit kindjes’-gesprek. We zaten gelukkig op één lijn en ik vertelde papa dat ik zo graag mijn eigen gezinnetje wilde stichten om zelf tradities te maken, en te genieten van elkaar. Mama haar jeugd is nog al in rep en roer geweest, waar zij zelf ook aan bij heeft gedragen, maar het heeft mama wel laten zien wat zij gemist heeft. En dat wilde ze later juist meegeven aan haar eigen kindjes. Toen mama dan ook zwanger raakte van jou kon haar geluk niet meer op. Mijn eigen gezinnetje! Laat de feestdagen maar komen! Maar niets was minder waar.

Mama komt uit een familie waar alles los en vast zit, alles is gescheiden, heeft ruzie of ziet elkaar nooit en mama is redelijk het tegenovergestelde. Mama is erg familiegericht, houdt ook het liefste alles bij elkaar maar niet iedereen wilde dit. En toen kwam jij. Ik zag het al helemaal voor me. Samen knutselen met Valentijnsdag voor papa of koekjes bakken op zondag. Samen freubelen en leuke tradities maken. En vorig jaar met Pasen hebben wij dat thuis met jou kunnen doen. Pasen is altijd al favoriet geweest van mama, samen met Sinterklaas. Toen papa dan ook begon over Pasen kon mama niet meer stoppen met huilen.

Vorig jaar Pasen had mama de eettafel gedekt, zoals mama dat zo leuk vindt, en ondanks jij niet mee kon eten, hadden we je bij tafel geschoven in je wipstoel en je was heerlijk aan het spelen. Later op die dag hebben we samen foto’s gemaakt en een fijne wandeling. Het begin van een traditie. Op onze manier Pasen vieren! Maar dit jaar? Dit jaar gebeurd dat niet. Geen geknutseld paasmandje, geen eitjes zoeken, niet samen knuffelen en kusjes geven. Geen Animal Crackers kijken of een fijne wandeling met jou.

En dat hakt er in. Het blijft zo moeilijk. Vrede hebben met jouw dood, maar niet verder kunnen. Mama kan geen kant op en dat is frustrerend. Vooral omdat ik wel zo graag wil. En dat moet mama gaan accepteren, maar dat kan ze niet. Mama houdt ergens vast aan vroeger, terwijl mama allang niet meer die jonge spontane dame was. Mama is inmiddels 4 jaar ouder en 3 jaar lang stress heeft er in gehakt. Op alle paniekaanvallen na. Want ook die zijn inmiddels veranderd. Ze zijn heftiger, maar anders. Ook hier heeft mama hulp voor, maar het veranderd niks. Niemand die mij kan helpen om jouw dood, de manier hoe, een plaatsje kan geven. Misschien kan het gewoon ook niet.

Toen mama klaar was met huilen praatte ze nog even verder met papa. Want hoe gaan we Pasen doorkomen? Willen we wel iets doen, of niet. Het deed zoveel pijn. Want liever wil ik niets meer. Maar goed, zo je leven door komen is ook niet goed. En dat wil ik ook weer niet. Jij hebt mij immers laten zien hoe mooi de wereld kan zijn.

Mama wil toch graag wel iets doen. De tafel opnieuw mooi opdekken. Een stoel aanschuiven voor jou. Bloemen. Een kaarsje. Brunchen. Samen met papa en de hondjes. Ook gaan we proberen samen te gourmetten. Niet eens zozeer omdat het Pasen is, maar eigenlijk meer ‘waarom ook niet’. De rest van de dag zie ik nog wel. Het kost veel energie alleen al te denken aan Pasen, maar we hadden er ook een mooie dag van gemaakt als je wel nog bij ons was, waarom dan nu niet?

Je wordt ontzettend gemist lieverd. Dit weekend weer wat meer. Mama heeft jouw hoekje ook weer mooi versierd voor Pasen en als de zon onder is brand mama een konijnenkaarsje voor jou.

Marley en Pepper zijn pas naar de kapper geweest en zijn weer heerlijk kort geknipt. Binnenkort gaan papa en mama aan de tuin beginnen en mama heeft nog meer spulletjes voor haar moestuintje gehaald. Net als naar de Rode Neuzen Run kijkt maar daar erg naar uit. En Circus CliniClowns komt er aan. Twee jaar geleden waren wij daar nog met jou, wat het mooiste dagje ooit met jou werd, vorig jaar gingen wij ter ere van jou en dit jaar gaat mama ruim 30 dagen door het hele land mee om te helpen. Dat is het punt ook niet, ergens naar uit kijken. Want er staan genoeg mooie dingen op de planning. De vraag is alleen: ‘Wat moet ik doen in de tussentijd…’

Veel liefs mopje,
Ik hoop zo dat ik jou ooit weer mag zien.
En dan laat ik je nooit meer los.

xxx Mama

Share This Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Debbie 26 maart 2016 at 15:13

    Ik herken het heel erg, je bent een stukje van jezelf kwijt. En weet niet hoe je de dag in moet vullen. Je doet genoeg, maar er mist altijd een stuk. Welke kant wil/moet je op. Ik ben mezelf ook heel erg kwijt, op sommige dagen weet ik ook niet hoe ik de dag doorkom. Maar ik denk dat het wel veranderd, we zeggen altijd wel een plekje geven maar sommige bedoelen dan ook vergeten. En dat gaat nooit, het zal zeker zachter worden. Ik had zo gehoopt dat jij de juiste hulp zou vinden. Luister eens goed naar jezelf en denk eens na over wat jouw denkt te helpen. Want zo je hele leven doorgaan is niet fijn. En ik zeg zeker niet dat je er nu maar klaar mee moet zijn. Zo werkt het zeker niet, er zullen altijd momenten terug komen zoals je dat nu met Pasen hebt. En ik blijf het zeggen als ik je ergens mee kan helpen, laat het weten. Knuffel meis.

  • Leave a Reply

    Back to top