Omdat ik je zo mis…

22 maart 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Mama is vanavond ineens verdrietig. Zo vanuit het niets moest mama aan jou denken en in plaats van te kunnen genieten van jouw herinnering zit mama nu te huilen. Ik zou er alles voor doen om je nog een keer hier lachend en spelend te zien. Om je nog 1 keer te kunnen badderen en je zo zien ontspannen. Ik zou er alles voor geven om je nog één keer te mogen aanraken, te mogen ruiken en kussen.

Maar het kan niet meer. Het kan gewoon echt niet meer.

Ik mis je geluidjes zo.

Waarom jij :'(

Share This Post

You Might Also Like

8 Comments

  • Reply Nienke 22 maart 2015 at 22:20

    Ach meis….ik herken je gevoel. Je ontkomt helaas niet aan die rotmomenten.

    Waarom is de rotste vraag die je jezelf stellen kan want je krijgt er geen antwoord op. Ik heb hem ook al honderden keren gesteld 🙁

    Hele dikke knuffel

  • Reply hester 22 maart 2015 at 22:38

    Beste mama van Elara,
    Ik volg je al een tijd maar ik heb nog nooit eerder gereageerd. Maar nu wil ik je toch laten weten, dat ik met hoeveel bewondering ik je verhalen altijd lees. Je komt zo sterk over, maar je een avond even flink verdrietig voelen, dat lijkt me niet meer dan logisch. Ik heb zelf geen kind verloren, en mijn problemen (over gebroken nachten en een peuterpuber perikelen) zijn hiermee dan ook niet te vergelijken. En dat realiseer ik me dan maar al te goed bij het lezen van jou blog.
    Ik zou je een virtuele knuffel willen geven en wens je heel veel sterkte. Ik hoop dat de verdrietige momenten steeds meer plaats gaan maken voor mooie herinneringen.

  • Reply Muriel 22 maart 2015 at 22:40

    Dikke warme knuffel er bij, al is het digitaal van een onbekende voor een bekende onbekende.

  • Reply Roxanne 22 maart 2015 at 23:29

    Hele dikke knuffel <3
    Want woorden schieten te kort….

  • Reply Els 22 maart 2015 at 23:35

    Denk met je mee Kim, maar zal niet schrijven wat ik had gewild, als ik een gekregen kindje weer zou moeten weggeven. Is niet menselijk en dan kan je ook niet menselijk reageren erop. Ik hoop dat je ooit rust vindt. Rust voor dat Elara dit zelf gekozen heeft, omdat ze niet meer kon en jezelf vergeeft.

  • Reply Gwen 23 maart 2015 at 09:34

    Hele dikke knuffel, je woorden raken me steeds zo erg. Kan me er niks bij voorstellen, behalve dat het onmenselijk veel pijn moet doen 🙁

  • Reply Debbie 23 maart 2015 at 10:33

    Wat een lieve foto…

    Ohh en wat weet ik goed wat je voelt, als je nog maar 1 keer je kindje even kan voelen… als je nog maar 1 keer even een kusje kon geven… als…
    Helaas voor ons zal dat nooit meer gaan.

    Dikke knuffel voor jouw, deze momenten zullen steeds onverwachts terug komen.

  • Reply Anneleen 6 april 2015 at 12:02

    Huilen mag… Dikke knuffel!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

    Back to top