Ja, nee, misschien…

27 juni 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Mama zit al een dag of drie een beetje in de knoop. Het wordt ook steeds erger en dan moet mama een knop om zien te draaien, wat helaas makkelijker gezegd dan gedaan is. Schrijven naar jou helpt op dat moment even het beste. Als jij nog had geleefd had ik immers met je geknuffeld op zulke momenten, of liedjes gezongen, maar dat gaat niet meer.

Papa en mama hebben een pittig weekend achter de rug. We hebben jouw 3 memory kasten ‘verdeeld’. Mama houdt 2 kasten en papa houdt er eentje. Toen mama in Dordrecht logeerde, merkte zij dat zij wel moeite had omdat ze niet bij jouw spulletjes was, ik had even niks tastbaars, maar tegelijkertijd voelde ik jouw aanwezigheid steeds meer door mijn hele lijf. Mama weet ook dat papa dat niet zo ervaart. Vanaf dat moment wist ik dan ook dat jouw urntje bij papa moest blijven.

Ik vroeg papa afgelopen zaterdag om jouw en zijn kast in te delen. Papa schoof jullie kast opzij, zodat mama kan wennen aan het feit dat ze straks het e.e.a. achter moet laten. Papa zette jouw urn in jullie kast en haalde wat overige dingetjes uit de andere kasten waar hij waarde aan hechtte. Dat was even moeilijk, maar mama kon haar gevoel even opzij schuiven. Ook papa hoort spulletjes van jou te hebben.

Op de plek van jouw urn staat nu een schilderijtje met een getekende portret foto van jou welke mama van de Juli Mama’s heeft gehad. Het voelt gek. Want daar hoort jouw urntje te staan. Jouw urntje welke ik met feestdagen ‘oppimpte’, maar ook jouw urntje welke ik een kus gaf op mijn meest moeilijke dagen. Jouw urntje waar ik mijn hand op legde als ik voor jouw kast stond en aan jouw dacht. Ik kan het nu even geen invulling geven, en dat is moeilijk.

Toen we klaar waren met jouw memory kasten verdelen, zijn we naar boven gegaan en aan de slag gegaan met het uitzoeken van mama’s spullen en jouw speelgoed en kleding. We zaten in de flow en wilde door. Het voelde goed, maar moeilijk. Mama houdt niet van alles op het laatste moment doen, en omdat mama niet weet binnen hoeveel weken ze zal verhuizen, wilde ze het afgelopen zaterdag direct allemaal aanpakken. Papa stond er ook open voor en we creëerden een moment van respect.

Al jouw kleding en speelgoed zat nog in de dozen van de voorgaande verhuizing, we hebben nooit de tijd gehad of genomen om dat uit te zoeken. We hebben ruim 15 dozen uitgezocht en bij elk kledingstuk of elke knuffel zeiden papa en mama tegelijk hardop: “Ja, nee of misschien”. Hiermee wilden we laten blijken wat het met ons deed. Soms zei mama ja, en papa nee, dan kreeg mama het. Maar soms zeiden we beide ja. We besloten deze items op een aparte stapel te leggen en later uit te zoeken. Zo zijn we alle dozen door gegaan. Tot we bij de ‘ja’ stapel uitkwamen…

Deze stapel was echt heel moeilijk om te verdelen. We hebben alles naar waarde naast elkaar gelegd. Sentimentele waarde. Mama heeft enorm moeten huilen bij deze stapel. Het was de stapel met jouw meest gedragen kleertjes. Uit de IC periode, t-shirts die jij droeg als jurk omdat je zo klein was, maar ook dekens, broekjes etc. Alle shirtjes met een tekst over papa kreeg papa en alle kleertjes met een tekst over mama gingen daarom automatisch naar mama. Papa was heel meegaand met mama omdat hij zag hoeveel het mij deed. Van elk kledingstuk of speelgoed die naast elkaar lag gaf hij aan: “Als ik dit mag houden, mag jij die en die (en die).” Dat was soms heel moeilijk, want soms wilden we echt dezelfde dingetjes, maar mama wil dat papa ook die herinneringen heeft. Misschien als papa ooit in de toekomst nog een gezinnetje start, dat zijn kindje(s) kunnen spelen met jouw speelgoed, of jouw kleding aan kunnen.

Ik denk dat bij deze stapel mijn moedergevoelens enorm naar boven kwamen. Alle kleding die er lag had ik immers gekocht, had ik gemaakt of bewerkt zodat jij het aan kon. Allerlei omslagrompertjes die we hebben gekregen toen mama haar oproep 10.000 keer gedeeld was op internet, allemaal herinneringen voor mama. Ik wilde het allemaal houden. Ik voelde een egoistisch gevoel, maar het maakte me niet uit. Ik wil het allemaal. Maar dat gevoel kon mama aan de kant zetten. Want het is geen ‘cd van jou, cd van mij’, het is van papa en mama samen. En nu gaan we dat eerlijk verdelen. En dat is gelukt. We hebben het samen uitgezocht. Samen besloten. Geluisterd naar elkaar en ons soms even weggecijferd om de ander ruimte te geven. Want ook dit is rouw verwerking.

Zowel Marley als Pepper lagen bij mama op bed toen we de spulletjes aan het uitzoeken waren en Marley zat dehele tijd tussen jouw spulletjes te snuffelen. Hij was aan het kwispelen en je zag blijdschap in zijn ogen. Toen papa en mama de laatste stapel aan het uitzoeken waren kwam Marley tussen ons in liggen en lag heerlijk te slapen bij jouw spulletjes. Dat was een prachtig moment en liet zowel papa als mama even lachen.

Mama hoopt aankomende dagen wat meer invulling te kunnen geven aan haar dagen. Want deze zijn lang en mama voelt zich alleen. En juist op dat soort momenten mist mama jou nog erger. Gelukkig zijn Marley en Pepper bij mama, want zij zorgen nog voor fijne afleiding. Ook papa probeert zijn weg te vinden. Er gaat veel in papa zijn hoofdje om en dat merkt mama heel goed. Mama laat papa daarom ook helemaal los. Hij moet zijn weg vinden, net als mama, maar dat betekend niet dat we er niet meer voor elkaar zijn. Ik denk dat we juist dichter naar elkaar gegroeid zijn. Alleen anders. Niet meer als partners, maar als familie. Papa is namelijk straks mama’s familie, en mama hoopt dat alle mensen om ons heen volwassen genoeg zijn om ons dit zelf te laten doen. Als wij straks dit samen kunnen afsluiten hebben wij geen mensen om ons heen nodig die er nog iets van moeten vinden. Het is ons leven. Wij moeten weer gelukkig worden. En dat is niet meer met elkaar.

Maar mama blijft er bij, jij had geen betere papa kunnen krijgen lieverd. Mama is ontzettend trots dat jouw papa de papa is van haar kindje. En zo zijn papa en mama voor altijd verbonden. Door jou.

8.3.1.

Share This Post

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply Brenda 27 juni 2016 at 16:17

    Met tranen in mijn ogen heb ik dit prachtige stuk gelezen. Zo ontzettend mooi , vol liefde en respect geschreven. Echt Kim , ik heb zo ontzettend veel respect voor jou , voor jullie. De liefde tussen jullie , die is onvoorwaardelijk. En daarom zijn jullie nu zo ontzettend sterk en dapper om elkaar los te laten en jullie geluk op te zoeken , los van elkaar. Daar is zoveel kracht en moed voor nodig. Echt , respect!!

    Ik kan niet meer zeggen , ik weet niet wat te moeten zeggen.

    Ik ben trots op je lieve Kim , en ik ben zó ontzettend blij dat ik zo’n sterkte krachtige vrouw heb mogen leren kennen. Je bent een voorbeeld voor velen!

    Dikke knuffel en heel veel liefs voor jou lieve Kim! ❤️❤️❤️

  • Reply Essie 27 juni 2016 at 17:25

    Hallo Kimberly,

    Wat heb je het allemaal weer goed verwoord. Fijn dat er zoveel respect naar elkaar is. Is het misschien een idee om een tweede urn (een identieke ?) Te bestellen en de as van Elara te verdelen zodat jullie allebei een urn met as hebben om in je eigen herinneringskast te zetten. Misschien hebben jullie hier al aan gedacht, misschien ook niet. Het is maar een idee waar je mee moet doen wat voor jou/jullie goed voelt.

    Een meelevende lezeres

  • Reply Roxanne 27 juni 2016 at 20:38

    Mooi dat jullie dit samen hebben kunnen doen. Op een fijne manier, met respect en begrip voor elkaar. Lijkt me ontzettend moeilijk!
    Ik las al op Instagram dat je zelf ook iets van de as van jullie meisje wil, om deze bij je te hebben. Er zijn tegenwoordig zo veel mooie sieraden, beeldjes en je zou zelfs nog een urn kunnen laten (na)maken.

  • Reply Corrie 2 juli 2016 at 20:31

    Kim, wat mooi dat jullie zo respectvol met elkaar omgaan. Petje af hoor. Misschien heb je er zelf al over nagedacht maar je sprak ooit over een ring die je wilde laten vullen met as. Dat zou je nog steeds kunnen doen, ik werk in de uitvaartbranche en er zijn prachtige sieraden die je kunt laten vullen met een beetje as. Dan heb je haar toch nog heel dicht bij je. Heel veel sterkte met alles. Groetjes van zomaar een meelezer.

  • Reply Sheila 5 juli 2016 at 10:22

    Oh wat mooi om te lezen! Ik vind het echt schitterend om te zien hoe jullie met zoveel respect en liefde elkaar herinneringen gunnen. Hier kunnen heel veel mensen van leren.

    Ik wil graag dit blog delen op mijn blog als inspiratie die ik ben tegen gekomen. Dat verdient het echt!

    • Reply Mama van Elara 5 juli 2016 at 16:24

      Dankjewel Sheila!

  • Reply Nina 5 juli 2016 at 16:47

    Pff, met tranen in mijn ogen gelezen! Wat goed dat jullie de spullen verdeeld hebben, ondanks alles. En ik geloof best dat die lieve hondjes ook afleiding kunnen bieden.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

    Back to top