Herfst

14 oktober 2016 in Dagboek: Lieve Elara

14272200_1903874079840250_1549998642_nLieve Elara,

Het is alweer veel te lang geleden sinds ik wat aan jou geschreven heb. Mama wilde al langer aan je schrijven, maar vandaag kan ik me er echt aan toe zetten. Al een paar dagen jojo’t mama met haar emoties. Het gaat goed met mama, maar van binnen knaagt er iets. Verdriet. En dat is niet heel gek, want we komen steeds dichterbij jouw sterfdag en deze is dit jaar heel anders.

Sinds papa en mama uit elkaar zijn gaat het steeds beter tussen ons. Ik merk echt dat het de juiste keuze is geweest. Papa heeft de eerste paar weken rust gehouden en bijna elke dag spreken we elkaar even. De ene keer over hoe het gaat, een andere keer nemen we elkaar even in de maling, maar vooral positieve berichten wisselen we uit. Papa gaat langzaam de goede kant op en mama is super trots. Nog trotser is mama dat zij de keuze durfde te maken. Papa is nu echt mijn beste vriend, mijn familie, en we klikken beter dan de laatste paar jaar. En ook dat is niet gek, na het verliezen van een kindje. We zijn uit elkaar gegroeid als partners, maar juist door de breuk meer naar elkaar toe gegroeid als goede vrienden. Hoe fijn is het als je elkaar af en toe kan pesten met iets uit het verleden. Zo was papa laatst keihard in de achtertuin bezig en was mama in haar nieuwe (t)huis de woonkamer op nieuw aan het inrichten en stuurden we elkaar foto’s. Waarop ik lachend stuurde: “Kijk ons hard bezig zijn zonder elkaar”. Papa moest enorm hard lachen, want het is wel de waarheid. We konden niet meer samen door 1 deur. En nu weer wel. En dat voelt zo fijn. Ik ben namelijk hierdoor niet jouw papa kwijt. Hij is en blijft jouw papa, en nu is hij mijn beste vriend.

14487169_1592377854401151_4939978088579596288_nTussen mama en Rob gaat het geweldig. Mama is tot over haar oren verliefd en alles gaat zo vanzelfsprekend. Nu jouw sterfdag er aan komt is mama bezig om het dit in te plannen. Het gaat dit jaar namelijk anders worden. Mama gaat dit jaar een paar dagen naar papa toe waarbij we 17 december proberen dezelfde tradities als vorig jaar te volgen. Toen riepen papa en mama bijzondere tradities de wereld in om elke 17 december samen te kunnen doen. Nu zijn we niet meer samen, maar we willen dit jaar nog wel ‘samen’ 17 december door komen. Hier heeft mama specifiek voor gekozen en krijgt alle ruimte en respect van Rob. 17 december valt dit jaar op zaterdag, mama zou dan zondag weer naar huis gaan om samen met Rob iets moois te doen.

Hoe dichterbij de feestdagen komen hoe moeilijker het voor mama wordt. Mama verlangde altijd zo naar Sinterklaas met jou en die kreeg een andere betekenis in 2014. Nu kan mama de nare dingen al snel aan de kant zetten, maar ook de mooie dingen, zoals Sinterklaas bij jou aan je bedje, geeft mama dit jaar een enorme brok in haar keel.

Afgelopen week schreef mama ook op Instagram dat ze zou zo mist. Maar niet alleen jou, ook de zorg, bezig zijn met jou, dromen over een toekomst met jou. Ik mis mama zijn. En heel erg ook. Ik mis jou mama zijn. En dat is een fase waar mama nu door heen moet. Het zijn emoties die misschien nu los komen omdat er rust in huis bij mama is. De badkamer is zo goed als af, de hondjes komen tot rust en mijn dagen zijn weer rustiger. Circus CliniClowns is voor dit seizoen bijna afgelopen en dan gaan we al November in. Papa en mama hebben besloten dat mama de hondjes met de kerst heeft dit jaar en papa de hondjes met Oud en Nieuw. Mama wil namelijk ook mee in Rob zijn tradities, als mij dat gaat lukken. Het is niet niks, 17 december jouw sterfdag, 23e was de crematie, dan kerst, 26 december wordt mama 30 en daarna oud en nieuw. Het liefst zou mama ook dit jaar met deze dagen het liefst weg zijn. Weg met Rob en de hondjes, even niks. Maar mama weet ook dat Rob deze dagen met zijn familie door wilt brengen en dus is het geven en nemen. En om heel eerlijk te zijn, wie weet is het juist een fijne afleiding. Op het moment dat het niet gaat kan ik altijd nog er voor kiezen om me dit jaar terug te trekken. Of mensen het nu wel of niet begrijpen, ik moet doen waar ik me het beste bij voel.

14540543_1768235973450363_6147070851754754048_nGrappig eigenlijk, dat toen ik dit blogje begon ik net uit een paniek aanval kwam, welke mama steeds minder heeft. De laatste is 2 weken geleden gok ik. En hoe meer ik schrijf aan jou, hoe rustiger ik me voel worden. Inmiddels heeft mama het huisje wat herfstig ingericht, samen met jouw urntje. Het is weer een superfijn hoekje geworden in jouw memory kast. Een aantal weekendjes geleden is mama samen met papa kastanjes wezen zoeken met de hondjes toen het circus bij papa in de buurt stond en deze heeft mama in huis liggen. Bij de kaarsen, de pompoenen, noem maar op. Gisteren heeft mama appeltaart gebakken, vandaag geluncht met erwtensoep en nu staat er haché vlees te sudderen voor morgen. Het hele huis ruikt naar herfst. En terwijl mama dit schrijft krijgt ze ineens een dagdroom. Wat als jij nog had geleefd? 14591011_200529803703316_6110546037552709632_nIk weet zeker dat je in een speciale stoel lekker rechtop voor de tv zat, samen met Marley, al brabbelend alleen oog zou hebben voor je favoriete tekenfilm. Zou dat nog steeds Cars zijn? Of zou je nu meer van Paw Patrol of Minnie Mouse houden? Geen idee, maar ik weet zeker dat ik heerlijk op de bank naar je mooie pretbekkie had zitten te kijken.

Ik hou van jou, soepkip.

Kusjes,
Mama

Share This Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Sherayda 14 oktober 2016 at 17:34

    Wauw Kim wat heb jij dit mooi geschreven! Heb een brok in mijn keel ervan..

  • Reply Jolanda 15 oktober 2016 at 00:11

    Zo mooi om te zien dat Elara in jou doorleeft! Je bent een bijzonder mens, Kim. Ondanks alles sta je open en positief in het leven. Ik heb daar bewondering voor.
    Dikke knuffel x

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.

    Back to top