Browsing Category

Persoonlijk

Kimly’s weightloss: Eerste progressie

31 januari 2017 in Persoonlijk

Hoi lieve allemaal!

Begin deze maand zijn Rob en ik begonnen met het oppakken van een gezondere levensstijl. Rob volgt het Personal Body Plan, maar door drukte en feestdagen had hij er even geen zin in. Het is eigenlijk toevallig dat we in Januari begonnen zijn, maar dat kwam meer omdat we er eindelijk samen klaar voor waren maar ook op financieel gebied kwam het beter uit. Stiekem alleen maar goed, want hierdoor had Rob zijn sportschool een mooie aanbieding en waren alle winkels ook voorbereid op mensen die hard aan de slag wilden met zichzelf.

Ik heb een aantal doelen om af te willen vallen, maar ik blijf realistisch. In maatje 42 heb ik mij altijd het beste gevoeld. Een slanke den ben ik nooit geweest en zal ik ook nooit worden, maar ik wilde wel graag gezond gaan eten en mijn zwangerschapsbuikje er af trainen. Sinds Elara’s geboorte en de keizersnede, de rollercoaster om voor haar te zorgen, alle ziekenhuis opnames maar ook haar overlijden hebben er voor gezorgd dat mijn eetstoornis weer de overhand nam. Nu ben ik nooit veel aangekomen, maar het zorgde wel voor ongezond eten.

Op onderstaande foto is het al goed te zien. Foto links is een aantal maanden na Elara haar overlijden en foto rechts is een jaar later. Ik zie hoe ongelukkig ik ben in beide foto’s, dat is heel confronterend. Heel moeilijk.
Read more…

Supermarkt Hoogvliet in Voorschoten heeft een Gouden Hart!

20 oktober 2016 in Persoonlijk

unspecified1Afgelopen week kreeg ik van een Social Media kennisje een berichtje of ik de nieuwe spaaractie bij Supermarktketen Hoogvliet al had gezien. Nog geen paar dagen daarvoor had ik op Facebook een bericht geplaatst of ik nog vrienden had die Ice Age zegels over hadden zodat ik Elara’s boek kon vullen. Als Elara nog geleefd had, hadden we deze stickers en knuffels ook gespaard, waarom dan nu niet? Het werkte helend, maar ondanks we veel boodschappen doen bij de Hoogvliet, kwam ik er een flink aantal te kort. Toen ik getipt werd over de nieuwe actie dacht ik nog bij mezelf: “Oh, das vrij vlot” en ik ging gelijk naar de online pagina toe. “Wat leuk”, dacht ik bij mezelf. Het was een sieraden actie van het merk Liora. Maar waarom word ik daarover getipt?

En ineens valt mijn oog op het kindersieraad…
Read more…

Zo trots als een pauw! Vrijwilliger CliniClowns College

6 september 2016 in Clini Clowns / Persoonlijk

Dat ik veel met de CliniClowns te maken heb komt natuurlijk door Elara haar verhaal met de clowns. Ik weet nog zo goed dat ik vertelde dat wanneer Elara ouder was, ik heel graag iets voor de stichting wilde doen. Maar Elara werd niet ouder, maar ik besloot toch door te zetten. Zoals de meeste van jullie weten begon ik met een sponsorloop en vrij snel daarna werd ik officieel vrijwilliger.

In december ben ik alweer een jaar vrijwilliger en wat heeft het me veel gebracht. In November 2015 sprak ik op kantoor op de Vrijwilligersdag 2015 over Elara en de clowns en inmiddels heb ik ruim 5x gesproken op kantoor over Elara en de clowns. Ik heb dan ook de titel ‘ervaringsdeskundige’ gekregen. Ik spreek met liefde over Elara en de clowns en probeer hiermee mensen te inspireren en motiveren.

Vanuit hier ging ik door het Circus in. Circus CliniClowns. Allemaal als vrijwilliger, gewoon omdat het me zoveel goeds doet. Want hoe mooi is het als moeder om over je dochter te mogen praten bij mensen die het begrijpen. Hoe mooi is het als moeder om bij Circus CliniClowns families en scholen/instanties rond te leiden omdat ik weet wat ouders of verzorgers meemaken. Hoe mooi is het dat ik dit allemaal mag doen voor en door mijn dochter?

Maar dat is niet het enige wat ik doe bij Stichting CliniClowns. Zo verkoop ik ook Mascotte Toet en ben ik organisator van de Vrijwilligersdag 2016. Sinds gisteren mag ik nog iets op mijn lijstje zetten, ik ben namelijk bij het clubje vrijwilligers gekomen welke in het CliniClowns College werken. Het CliniClowns College is een unieke theaterbelevenis voor zieke en gehandicapte kinderen en hun gezin. Juist op het moment dat het extra hard nodig is.

In mei 2014 zijn we nog met Elara door het CliniClowns college geweest. We kregen een kleine rondleiding en voelde toen al hoe mooi het was. Nog mooier dat ik hier nu een aantal keer per jaar mag werken. Al voelt het voor mij niet als werk. Het voelt niet als vrijwilligerswerk. Het voelt als passie en liefde, het voelt zo gewoon voor mij.

Read more…

Ask Me Anything part two!

4 september 2016 in Persoonlijk

13628282_514960745364349_1004890173_nJullie moesten er even op wachten, maar hier issie dan! De eerste Ask Me Anything is alweer van begin dit jaar en er is een hoop veranderd. Afgelopen maanden heb ik ook een hoop volgers op Instagram erbij gekregen, dus ik vond het tijd voor een nieuwe vraag maar raak. En dat deden jullie! Zoals beloofd antwoord ik eerlijk en open 😉

xannemae_: “Hoe gaat het met je?”
Goed begin van deze Ask Me Anything! Naar omstandigheden gaat het goed. Ik voel me redelijk goed, ik geniet, ik kom tot rust en ik voel me geliefd. Er valt een hoop spanning van me af maar daardoor ben ik wel heel erg moe de laatste tijd. Ik slaap daardoor best veel. Mijn lijf heeft het blijkbaar erg nodig en ik geef er ook aan toe, anders ben ik niks meer waard. But besides that: Het gaat goed. Tussen mij en Rob gaat het super, en tussen mij en de papa van Elara ook. Zo zie je maar, je kunt bevriend blijven met je ex 😉

marianneb79: “Hoe bevalt het in Voorschoten? Het is een heel andere omgeving waar je eerst woonde”
Voorschoten bevalt me tot nu toe helemaal geweldig. Ik leer de omgeving langzaam kennen. Rob woont al 15 jaar in dit huisje welke vlakbij een recreatie/natuurgebied is. Ik hoef maar naar de overkant te lopen en ik ben er. We wonen aan het water, balkonnetje aan de voorkant en met het mooie weer zit ik de hele dag naar buiten te kijken. Er komen veel bootjes voorbij. De omgeving biedt me veel kansen. Zeker ook voor de hondjes. Het is heel wat anders dan Veendam, maar ik mis er niet zoveel aan. Ik moet wel weer erg wennen aan meer auto’s, meer drukte. Maar gelukkig is het niet zoals in Rotterdam, waar ik woonde voor ik naar Veendam verhuisde met de papa van Elara.

kim_vanhuizen: “Hoe denk jij dat elara er nu uit zou zien?”
Read more…

Survivor

22 augustus 2016 in Persoonlijk

“My Mommy is a survivor or so I’ve heard it said,
But I can hear her crying at night when all others are in bed.
I watch her lay awake at night and go to hold her hand,
She doesn’t know I’m with her to help her understand.
But like the sands on the beach that never wash away,
I watch over my surviving mommy, who thinks of me each day.
She wears a smile for others… a smile of disguise,
But through Heaven’s door I see tears flowing from her eyes.
My mommy tries to cope with death to keep my memory alive,
But anyone who knows her knows it is her way to survive.
As I watch over my surviving mom through Heaven’s open door,
I try to tell her that angels protect me forevermore.
I know that doesn’t help her or ease the burden she bears,
So if you get a chance, go visit her… and show her that you care.
For no matter what she says… no matter what she feels,
My surviving mommy has a broken heart,
That time wont ever heal.”

In de juiste richting verdwaald zijn

4 juli 2016 in Persoonlijk

Toen ik dit blogje wilde gaan schrijven twijfelde ik of ik het aan Elara wilde schrijven of in het algemeen.

De afgelopen paar maanden zijn een behoorlijk avontuur voor mij geweest. Zoals de meeste van jullie weten ben ik alles met de papa van Elara aan het afronden. Alles op een nette manier, omdat we 7 mooie maar heftige jaren hebben gehad.  We willen als vrienden uit elkaar en het gaat, hoe gek dat ook klinkt, super tussen ons. Hij is en blijft Elara haar papa en dus een onderdeel van mijn leven. We gunnen elkaar beide het geluk, en we helpen elkaar ook daarmee.

Inmiddels heb ik het geluk gevonden. Ik heb een richting in mijn leven gevonden, ik heb mijn eerste stapjes er op gezet en ik blijf dit pad bewandelen. Ik ben nog steeds een beetje verdwaald, maar wel de goede richting in. De afgelopen weken heb ik vooral op Instagram een kijkje in mijn leven gedeeld. Alles rondom Circus CliniClowns, maar ook mijn uitjes met vrienden en vriendinnen. Ik kreeg steeds vaker de opmerking dat ik straalde, dat ik er zo mooi uitzag en of dit door iets of iemand kwam.

Op Elara haar geboortedag heb ik een gesprek met de papa van Elara gehad. Ook hij zag iets en tijdens dat gesprek heeft hij mij iets verteld waardoor ik de stap durfde te nemen. Ik heb namelijk iemand ontmoet. En niet zomaar iemand. Iemand die in korte tijd enorm voor mij is gaan betekenen. En ik voor hem.

Een aantal volgers vroegen steeds vaker of er een romance aan het opbloeien was en in het circus kregen we ook steeds vaker de vraag. Ook mijn vriendinnen zijn niet blind en kwamen al snel polsen. De afgelopen weken heb ik enorm genoten van alles wat het leven mij te bieden had. Ik ben hard aan de slag gegaan om wat dingetjes op de rails te krijgen. En hoe mooi is dat als je dan ook nog eens een nieuwe liefde vindt.

We zijn weer een tijdje verder en het gaat zo ontzettend goed, dat ik zelfs deze maand nog verhuis. Ja dat is snel, maar dat betekend ook dat Erwin verder kan met zijn leven. Het betekend dat ik straks aan de slag kan bij mijn nieuwe baan en ik nog meer kan gaan genieten. Want ik leef weer. Ik wil de wereld zien. Ik wil avonturen aangaan. Groeien. Ik wil een toekomst. Ik wil wat moois maken van mijn leven. Want dat zetje heb ik al gekregen van Elara. Sinds haar geboorte kijk ik zo anders tegen de wereld aan. Door haar overlijden weet ik ook dat het leven zo voorbij kan zijn. Waarom zou ik dan nog wachten met een stap te zetten als ik oud en wijs genoeg ben en weet wat ik wil?

Ik weet wat ik wil. En daarom wil ik ook van de daken schreeuwen dat ik verliefd ben. En hoe. En dat we binnenkort samen gaan wonen. En het kan me lekker niet schelen wat iedereen er van denkt. Ik ben gelukkig! Door en met Rob. En we delen een ongelofelijke grote passie: Stichting CliniClowns. Onze ‘neuzen’ staan dezelfde kant op 😉

Elara’s derde ‘verjaardags’taart: Een ode aan Clown Ziep

21 juni 2016 in Clini Clowns / Elara / Persoonlijk

13445234_10206931806713819_2918877030310503614_nDe CliniClowns betekende alles voor Elara en inmiddels betekend het voor mij ook ongelofelijk veel. Toen ik besloot om 4 weken vrij te houden zodat ik bij Circus CliniClowns in Dordrecht kon werken kwam ook ineens het idee naar voren welk thema Erwin en ik dit jaar voor Elara’s taart wilden.

Ik mailde mijn tante, welke al sinds mijn babyshower de taarten verzorgd en legde mijn idee uit. Samen maakten wij een afspraak en ik mocht de zondag voor Elara’s derde geboortedag de taart komen ophalen. Dit was na een dagje werken in het circus en door het circus was ik het helemaal vergeten. Ergens maar beter, want ik was enorm nerveus achteraf. In de auto zat ik maar te zenuwpezen. En waarom? Ik heb geen idee.

Eenmaal bij mijn tante aangekomen stond ik als een meisje van 4 te springen, alsof ik zelf mijn taart voor het eerst zag. Via social media had ik al twee kleine sneekpeaks gegeven, maar nu deel ik de taart volledig met jullie!

Read more…

Aanloop richting Elara’s geboortedag

13 juni 2016 in Clini Clowns / Persoonlijk

13445228_10206915095256043_1593556731042496498_nWat is het dit jaar anders. Ik schreef het al in mijn blogje aan Elara. Ik voel meer. Bewust. Maar tegelijkertijd ben ik zo aan het genieten van alles wat Circus CliniClowns mij brengt. Van alle leuke uitjes met vrienden, de nieuwe mensen die ik ontmoet. Van de aandacht, van het weer. Maar het begint nu toch steeds meer dubbel te worden.

Door de drukte schiet het er nog wel eens in dat Elara a.s. woensdag drie jaar zou zijn geworden. En aan de ene kant voelt die afleiding fijn, anders zit ik toch maar een beetje te sippen, maar het voelt ook egoïstisch. Want ik ben niet bij haar spulletjes. Haar urntje. En toch is dit hetgeen wat ik nodig heb.

Ook het niet zijn bij Elara haar spulletjes is een deel van mijn toekomst. Het is eigenlijk alleen maar goed dat ik juist afleiding heb. Want hoe moeilijk zou het zijn als ik ergens was 4 weken lang waar ik niet wilde zijn en dan nog eens zonder Elara haar spulletjes? Nu ben ik precies waar ik wil zijn.

Afgelopen twee dagen waren het zwaarst. Zwaarst in de zin dat de tranen toch echt doorkomen nu. En dat geeft niks, maar ook dat is weer zo dubbel. Zaterdag ben ik met Rob een middagje gaan shoppen. Ik genoot intens. Lekker door winkels lopen, samen geluncht, ’s avonds een rustige avond gehad. En ineens kwam die klap. ‘Ik heb vandaag nog niet aan Elara gedacht…’

Read more…

Back to top
snowflake snowflake snowflake snowflake

Hit Counter provided by orange county property management