Browsing Category

Dagboek: Lieve Elara

Nieuwe herinneringen en tradities op een gedenkdag

5 januari 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

17 december was het precies een jaar geleden. Eén jaar. Al zoveel dagen zonder jou. Mama heeft behoorlijk wat moeite gehad met het naderen van deze dag omdat ze er tegenop zag. Want mama wilde deze dag anders dan het vieren en herdenken van jouw verjaardag. Dus geen ballonnen oplaten. Maar wat dan wel? Want we wilden wel jouw leven vieren, maar niet vieren zoals we jouw 2e verjaardag zonder jouw vierden.

Omdat de kerstdagen naderden had mama nog meer moeite met het invullen van 17 december. Mama moest ook alles zelf regelen, want papa zou pas 16 december in de avond thuis komen. Ik wilde iets nieuws verzinnen. Iets wat we welk jaar konden herhalen. Een nieuwe traditie. Een traditie welke ik ook graag met jouw had willen doen. Want dat wilde mama zo graag. Een gezinnetje starten en dan zelf tradities verzinnen. Maar het liep allemaal anders.

Maar de dag dat papa thuis kwam had mama ineens allerlei dingen verzonnen en samen met papa hebben we alles er voor in huis gehaald.

We begonnen de ochtend van 17 december met het stilstaan bij het moment. We hebben bij jouw memory kast gestaan en gewoon eens goed gekeken wat er nu allemaal instond. Want jouw hele leventje staat in die kast. Knuffels, speelgoed, foto’s, verzorgingsproducten, herinneringen welke we wel met jou konden maken en ga zo maar door.

Na het ontbijt gingen papa en mama even het centrum in. En we liepen het winkelcentrum nog niet in of we zagen daar wel hele bekende mensen staan. Collectanten van Stichting CliniClowns. Beide een rode neus op en met een grote glimlach kwamen ze op ons af. Mama vertelde dat ze zelf vrijwilliger is en we al elke maand een bedrag doneren en met een lach liepen papa en mama verder. Want precies vandaag, op jouw gedenkdag, komen we Rode Neuzen tegen.

Read more…

Dag 2015…

2 januari 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Mama haar eerste berichtje aan jou in 2016. Wat een bewogen en moeilijk jaar is 2015 voor papa en mama geweest. Ontzettend veel tegenslagen gehad, alsof jouw overlijden eind 2014 nog niet genoeg was. Ondanks alles hebben papa en mama geprobeerd er iets moois van te maken en heeft mama gelukkig veel mooie en nieuwe herinneringen met jou mogen maken. Want zo voelt dat. Met jou.

Mama haar hoogtepunten in 2015:

Januari: Het klinkt misschien een beetje gek, maar toen jouw urn binnen kwam klopte het totaal plaatje. Door de mama van Daan* vond mama iemand welke hele mooie kinder urnen maakte en samen met papa hebben we jouw urntje ontworpen. Deze staat nu in een vitrinekast welke mama jouw Memory Kast noemt. Hierin staan al jouw spulletjes en cadeautjes en mama doet steeds weer wat veranderen. En dat laatste voelt fijn. Met seizoenen, feestdagen of wat dan ook veranderd mama wat spulletjes en zo ga je toch met ons mee door het jaar heen. Mama versiert jouw urntje ook altijd. Zo heb je met halloween een gekke heksenhoed opgehad en met kerst een kerstmuts. Het zag er een beetje gek uit, want wie zet er nou een muts op een urn. Nou, jouw mama dus! En ik weet zeker dat je helemaal in een deuk had gelegen als je het had kunnen zien.

Read more…

Angel Anniversary

17 december 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Vandaag is het een jaar geleden. Een jaar. Een jaar geleden verloor jij plotseling de strijd en liet je papa en mama met een enorme leegte achter.

Mama heeft echt een hele zware week achter de rug en zo met de feestdagen in zicht zal het er niet makkelijker op worden.

Mama heeft veel momenten de afgelopen week herbeleefd en sommige dingen weet mama nog al te goed. Het hoestje, waar het mee begon. De paniek in je ogen toen geen lucht meer kreeg. De ambulance welke maar niet kwam. Hoe mama schreeuwde naar jou dat je niet mocht opgeven en dat mama zoveel van je hield. De saturatiemonitor die maar bleef piepen omdat hij geen signalen meer kreeg. De harde klap in de ambulance vanwege een gat in de weg, de gesprekken met de doktoren, het moment dat we moesten gaan bellen om iedereen afscheid te laten nemen waarbij mama vergat haar beste vriendin te bellen. Het moment dat papa en mama bij je zaten en je het geluid maakte welke je ook maakte als je op je speentje sabbelde. Het moment dat papa en mama besloten dat het tijd was je te laten gaan. Het moment dat de monitoren uitgingen en je van life support werd afgehaald. Het moment dat je stopte met ademen maar je hartje door bleef tikken. Het moment dat we je hartje niet meer zagen kloppen. Het moment dat papa en mama bleven zingen voor jou. En hoe de zuster jou ging wassen omdat papa en mama helemaal verstijfd waren.

Maar ook hoe mama vroeg aan degene wie jou kwam ophalen om heel voorzichtig te zijn met jou. Dat we de hondjes moesten ophalen bij de buren. En hoe stil het huis was toen we thuis kwamen. Mama ziet steeds voor zich hoe alle machines stonden, hoe het huis overhoop was gehaald en hoe je kerstkleding aan je bedje hing. Marley welke naar jou op zoek was en papa welke leeg voor zich uit zat te staren.

Ik weet het nog zo goed. En dat doet zoveel pijn. Het doet zoveel pijn lieverd. Want je wilde zelf zo graag door. Je wilde zo graag verder komen. En van de één op de andere dag kon dat niet meer.

En nu zijn we een jaar verder. Een jaar waarin mama therapie heeft gevolgd, waarin mama zich in is gaan zetten voor Stichting CliniClowns en een jaar waarin mama heel ver met jouw site is gekomen. Want wat wordt jij gemist moppie. Niet alleen door papa en mama, maar ook door ontzettend veel mensen op het internet. Je hebt harten gestolen en ik denk dat het daarom extra pijn doet dat mama jou niet hier op aarde mocht houden. Maar wat mama ook beseft is dat jij nu geen pijn meer hebt. Je bent van dat nare lichaampje af en je bent nu aan het wiegen op de wind.

Een jaar verder waarin papa en mama het grootste stuk van ons rouwproces hebben moeten pauzeren vanwege de verkoop van het huis. Zeker toen we het nieuwe huisje vonden en papa doordeweeks niet bij mama kon zijn heeft alles ook nog op pauze gestaan. In het nieuwe jaar zijn papa en mama dan eindelijk weer samen. Papa is gisterenavond thuis gekomen en heeft tot en met 28 december vrij. Vrij zodat we jouw gedenkdag vandaag, jouw Angel Anniversary, samen kunnen ‘vieren’. Want dat is wat we willen. Jouw leven vieren.
Read more…

Gewoon… Zomaar….

1 december 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Vandaag is het 1 december. En dat betekend dat we in de voor ons meest verschrikkelijke maand van ons leven zijn gekomen. Over iets meer dan 2 weekjes ben je precies een jaar niet meer bij ons. En dat doet pijn. Ontzettend veel pijn.

Mama weet nog dat zij vorig jaar verging van verdriet. Op woensdag 17 december 2014 ben je overleden, dinsdag 23 december was je uitvaart en dan komen de feestdagen. Niet alleen Kerstmis, maar ook mama haar verjaardag op Tweede Kerstdag. En als dat nog niet genoeg is zit Oud en Nieuw er aan vast geplakt.

Mama heeft vorig jaar ook alleen maar op de bank gelegen. Samen met de hondjes. Met als enige afleiding Serious Request waarbij een vriendinnetje van mama op tv kwam met een heel groot bord met #LichtjesVoorElara in beeld. Mama weet het nog zo goed. We kwamen thuis van jouw crematie, zette de tv aan en binnen een uur kwam Jasmijn op tv. Mijn twitter stond roodgloeiend, want mama was niet de enige die het zag.

Hoe dichterbij de data komt, hoe moeilijker mama het heeft. Mama weet zich geen houding te geven en elke dag ervaart ze wat ze vorig jaar ook voelde. Nu waren we vorig jaar nog bezig met Sinterklaas vieren, maar die herinneringen doen toch wel pijn ondanks ze zo mooi zijn.

Read more…

Intocht Sinterklaas zonder jou

15 november 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Afgelopen zaterdag, een jaar geleden stonden we met zijn drietjes Sinterklaas en zijn Pieten op te wachten in Overschie. Gos meisje, wat was je vrolijk en ondeugend. Je vond het heerlijk om buiten te zijn en vond de ontmoeting met de Pieten heel bijzonder.

Dit jaar is het anders. Dit jaar waren papa en mama alleen. En dat is gek. Zeker omdat op Twitter, Facebook en Instagram allemaal foto’s gedeeld worden van kindjes bij de intocht, van kindjes in Sint of Piet kleding en foto’s van kinderen welke hun schoen ’s avonds mochten zetten. En het enige wat ik kon doen was daar van proberen te genieten.

Mama heeft jouw memory kast, waar jouw urntje in staat, dan ook weer mooi versierd. Dat geeft mama een fijn gevoel en zo kan mama steeds nieuwe herinneringen maken. Mama heeft spulletjes van vorig jaar gebruikt, waar jij mee hebt gespeeld of welke mama toen ook als versiering had gebruikt. En dat ‘voelt fijn’.

Tevens heeft mama dit weekend alle decoratie (herfst, halloween, lente, koningsdag etc) in dozen gedaan. Zo zit alles bij elkaar, seizoen bij seizoen en feestdag bij feestdag en kan mama alles goed terug vinden als zij jouw hoekje weer opnieuw wilt indelen.

Zaterdag, rond een uur of 3 belde jouw ome Rudy, mama haar broer, of ze koffie had. Huh, koffie? Ja, tuurlijk had mama koffie. Ome Rudy vertelde dat hij over 30 minuten dan aan zou komen. Bij mama viel het kwartje niet helemaal, want hoe kan je nu vanuit Rotterdam ineens binnen 30 minuten in Groningen zijn? Mama heeft zo haar blonde momenten ja 😉

Daar kwam ome Rudy, tante Daphny en jouw nichtje Joy Lara aan. Ook de opa en oma van Joy waren mee. Ze hadden een weekendje Drenthe geboekt en dat was hier maar 30 minuten vandaan. Mama vond het heel erg fijn om even bezoek in huis te hebben. Mama heeft flink met Joy geknuffeld en Joy heeft nog met jouw belletjes toren gespeeld en heel geconcentreerd naar jouw spulletjes in de memory kast gekeken. Dat vond mama nog het allermooiste. Ik weet zeker dat als jij nog geleefd had, je hele dikke vriendinnetjes met Joy was geworden. Maar mama weet ook dat jij nu Joy haar engeltje bent. Dat je een oogje in het zeil houdt. En dat is goed lieverd, je nichtje is niet voor niets naar jou vernoemd.

Mama mist jou ontzettend mopje. Elke dag meer en meer.

xxx

Sint Maarten

13 november 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Woensdag 11 november werd Sint Maarten hier in het hoge Noorden gevierd. Een feest wat mama helemaal niet kent, maar waar zij wel aan mee wilde doen. Twee dagen van te voren kreeg mama dan toch wel de zenuwen. “Zal ik de bel eruit trekken en doen alsof ik niet thuis ben?” Die angst werd groter, want mama is doordeweeks alleen thuis, het zijn kindertjes die aanbellen en zingen en mama had geen flauw idee wat ze moest geven als het liedje gezongen was. Toen mama maandagavond de vuilnisbakken buiten zette zag ze een buurvrouw welke ik aansprak. Ik vroeg of Sint Maarten ook in deze straat werd gevierd. “Jazeker!” antwoorde de lieve mevrouw. “Twee jaar terug had ik 45 kinderen aan de deur terwijl ik er vorig jaar maar 15 had”. 45?! Mama schrok zich een hoedje. 45 kinderen…

Read more…

Flashback: Twee jaar geleden

10 november 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Vandaag is het twee jaar geleden toen wij met spoed voor jou de ambulance moesten bellen. Weer spoed, want deze opname zal mama nooit meer vergeten. Precies twee jaar geleden, ergens begin middag kreeg jij geen adem meer. De saturatie monitor liet zien dat je saturatie bleef zakken en je hartje steeds langzamer ging kloppen. Papa en mama bleven koel, iets wat zij hadden aangeleerd om samen jou leventje te kunnen redden. Door ons snelle en kalme optreden lukte ons dat dan ook. Het is dat de saturatie monitor liet zien dat je een hartslag had, want je lag levensloos bij mama in haar armen. De ambulance medewerkers waren er snel, en er werd ook een trauma helicopter opgeroepen.

Ook hier stond ons hele huis vol met mensen. Het bleek al snel dat er sondevoeding in je luchtpijpen terecht was gekomen pas 3 maanden later wisten we hoe dit kwam.

Inprincipe was deze opname heel belangrijk. Maar hoe alles is verlopen is iets wat geen enkele ouder mee zou mogen maken. Ruim 2 maanden lag jij op de Intensive Care met een grote snorkel op je gezicht en geen enkele arts welke naar jou om keek. Mama liegt hier totaal niet over, het staat zelfs in je dossier. Pas toen er een arts van een andere afdeling voorbij kwam en zag dat wij er nog steeds waren en uit pure interesse in jouw dossier ging lezen kwam zij erachter dat er nog geen enkel onderzoek was ingesteld.
Read more…

Mijn kleine BNN-er

4 november 2015 in CliniClowns / Dagboek: Lieve Elara

Klik op de foto om deze te vergroten

Lieve Elara,

Daar sta je dan. Met je vrolijke toettie in de Telegraaf samen met Clown Ziep en Clown Bes.

Mama werd gevraagd of zij haar verhaal wilde delen omdat de Telegraaf aandacht wilde schenken aan het miljoenste kind bezoek van de CliniClowns. En mama wil niets liever dan dat iedereen weet dat jij ooit bestaan heeft, dus werkte ze hier graag aan mee.

Papa had als allereerste vanmorgen al de Telegraaf te pakken bij een tankstation en hij stuurde mama direct een voorbeeld van het artikel. Oh wat zat mama trots te glunderen vanmorgen. Niet een klein artikel over jou en je favoriete clowns, maar bijna een hele pagina! En jouw naam heel groot!

Mama heeft over dehele dag hele lieve berichtjes gekregen. Twitter, whatsapp, Facebook en zelfs in mama haar mailbox stonden berichtjes over dat mensen jou gezien hadden. Oh oh oh wat was mama hyper! Iedereen welke vandaag de Telegraaf heeft gelezen heeft jouw naam en jouw foto gezien en hebben jou in een paar minuutjes leren kennen. En of dat nu wel of niet bij de lezers blijft hangen, dat maakt mama niets uit. Op dat moment hebben ze jou gezien en dat betekend dat jouw legacy doorleeft. En daar knokt mama zo hard voor.

Het interview zelf is heel mooi geworden. Heel duidelijk en door de journaliste heel mooi geschreven. Ook Willemien, Clown Bes (in het artikel staat Clown Ziep) heeft kort over jou gesproken. Dat samen in één verhaal is heel erg mooi geworden. Mama is ongelofelijk trots dat zij dit heeft gedaan. Je bent een kleine BNN-er aan het worden moppie. En daar is mama heel trots op.

Mama is ontzettend dankbaar dat zij voor dit artikel is gevraagd. Ontzettend!

Liefs,
Mama

Met mijn ‘kop’ in de krant!

3 november 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Gisteravond werd mama opgebeld over iets heel bijzonders. Wat een hoop positieve energie geeft mama dit!

Eerder vanmiddag heeft mama een telefonisch interview gehad met een journaliste van de Telegraaf en later vandaag komt er een fotograaf om een foto te maken.

Hoe of wat verteld mama nog niet aan alle nieuwsgierige meelezers, maar dat het heel speciaal is kan mama wel vertellen. Morgen staat er ook een speciaal blogje gepland welke Papa en Mama hebben geschreven welke tevens gaat over het interview in de Telegraaf morgen.

Spannend hoor!

Liefs,
Mama

Zoveel gemis…

30 oktober 2015 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Vanuit het niets begon mama te huilen. Gewoon. Zomaar. Ik dacht aan hoe je eruit zou zien en hoe je aan het kraaien was maar mama kon het niet voor zich halen. Mama weet soms niet eens meer hoe zacht je huidje was, hoe lief je op speentje sabbelde en hoe je stemmetje klonk. Het vervaagt. En te hard. We zijn pas (of al, het is maar net hoe je het bekijkt) 10 maanden verder en mama kan soms zo boos op zichzelf zijn als ze jou niet meer voor zich kan halen. Hoe kun je je eigen kindje nou vergeten?

Vandaag besefte mama zich weer eens dat ze nooit meer jou een kusje voor het slapen gaan kan geven, nooit meer met jou kan wandelen in de herfstbladeren en nooit een tekening van jou zal krijgen. En dat doet pijn. Heel erg veel pijn. En vandaag nog meer dan anders.

Zou het komen omdat papa dehele week weg is geweest? Dat kan. Vooralsnog is afgelopen week redelijk gegaan. Mama krijgt met de hondjes een redelijk ritme, mama loopt gemiddeld 4 keer per dag buiten met de hondjes en vooral ’s avonds doet dat haar goed. Dan zijn er weinig mensen, is het al fijn donker, branden er overal kaarsjes bij mensen thuis en ruik je overal open haard geur. Vooral als het mistig is vindt mama het fijn buiten, het gevoel van de mist op mama’s huid voelt fijn.

Mama heeft afgelopen week boodschapjes gedaan, een aantal keer een paniek aanval gehad midden in het winkelcentrum maar vooral thuis is het soms heel dubbel. Mama staat dan glunderend voor jouw memory kast te genieten van hoe mooi mama alles heeft gemaakt en dan komt dat besef ineens dat ze naar een urntje staat te kijken. En weg is die lach.

Mama is net met Marley op de bank gaan zitten toen zij een paniekaanval kreeg vanuit het niets en Marley kwam zoals altijd weer troosten. Marley zorgt er voor dat mama op haar ademhaling blijft letten. Mama heeft wat foto’s van jou zitten kijken en zag toen weer dingetjes die ze eerder niet voor haar kon halen. Jouw lieve dikke vingertjes, de vorm van jouw handjes, de manier hoe je je speentje vast hield… Je lange haartjes en dat mondje vol met tanden. Als mama daar aan denkt wordt ze rustig maar haar hele lijf schreeuwt wat anders.
Read more…

Back to top