Browsing Category

Dagboek: Lieve Elara

Jouw vierde verjaardag…

17 juni 2017 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Eergisteren was het al weer jouw 4e verjaardag. Geboortedag, feestdag, dappere dodo-dag. Het beestje moet een naam hebben, maar wij vierden vier jaar ‘jou’.

Inmiddels hebben we zowel op jouw sterfdag als geboortedag een aantal tradities en die houden we er in. Ze zijn fijn, we voelen ons er goed bij en het geeft geen enorme lading, die er natuurlijk al dagen lang is. Mama heeft zich in de aanloop naar jouw verjaardag anders gevoeld dan vorig jaar. Vorig jaar was mama ruim 2 weken lang helemaal ontdaan, wat niet helemaal gek is want papa en mama waren uit elkaar en inmiddels was Rob al in mama’s leven en logeerde mama bij Natascha en Peter en was zij druk met Circus CliniClowns. Dit jaar pakte mama het was rustiger aan. Dat zorgde er voor dat de aanloop naar jouw verjaardag een stuk gemoedelijker ging in mama’s hoofdje maar de dag voor jouw verjaardag hakte het er ineens in. Misschien een slim idee om aan Rob te vragen of hij volgend jaar ook de 14e vrij wilt houden. Mama voelde zich namelijk extreem alleen, verdrietig en heeft 1 paniekaanval gehad.

Een aantal weken geleden hebben papa, mama en Rob na zitten denken over een taart. Wat willen we dit jaar. Mama gooide wat ideetjes in de groep en papa koos uiteindelijk het thema. Het werd Vera Vlinder. Vera Vlinder is eigenlijk de vrolijke vlinder Blossom uit Playgro’s Dingly Danglys collectie, maar wij noemden haar Vera. Eén van jouw allerliefste knuffels. Mama’s tante, Ersilia, maakt al sinds mama zwanger van  jou was haar taarten, dus ook dit jaar bestelden wij onze taart bij My sweet heart wish en we zijn ook dit jaar weer behoorlijk verrast hoe mooi jouw taart is geworden.
Read more…

Twee jaar zonder onze dappere dodo

18 december 2016 in Dagboek: Lieve Elara

[Fotoverslag]

Lieve Elara,

Een dag welke ooit zo zwart was, zat dit jaar vol met kleur en met een goud randje. Zo hebben papa, mama en Rob jouw gedenkdag door gebracht. Met zijn drietjes en de hondjes hebben we de dag zo leuk en speciaal gemaakt, dat we heel veel gelachen hebben, met af en toe een traan.

Omdat papa en mama niet meer samen zijn en mama inmiddels een nieuwe liefde heeft, wilden papa en mama hem er bij betrekken. Want Rob is samen met papa één van de meest belangrijke mensen in mama haar leven. Vorig jaar, toen papa en mama nog samen waren, hadden we tijdens jouw eerste gedenkdag een aantal dingen verzonnen, welke we als traditie willen houden elk jaar op jouw gedenkdag. En dat wilden we dit jaar ook.

Papa is bij Rob en mama blijven slapen afgelopen vrijdag. Dit zodat papa niet 2x op 1 dag van en naar Veendam moest rijden. Vrijdagavond heeft mama lekker makkelijk gekookt, de heren wilden broodje warm vlees eten en ’s avonds hebben wij met zijn drietjes, onder het genot van een hapje en een drankje het spel Kolonisten van Catan gespeeld. Papa en mama zijn heel fanatiek, niet wetende dat Rob grof in punten ging winnen. Tijdens het tweede potje gaf mama aan naar bed te willen, zo moe was zij. Omdat de wekker om half 8 ging de volgende ochtend, is iedereen redelijk op tijd naar bed gegaan. Voor de zekerheid heeft mama haar medicijn in genomen, zodat zij een goede nachtrust had. Want een paniekaanval zuigt al mama’s energie op, dus wilde mama voorbereid zijn. Nou, én dat het heeft geholpen. Mama sliep als een roos en werd pas wakker van de wekker.

Om half 8 ging Rob de hondjes uitlaten terwijl papa en mama in de keuken bezig waren met het bereiden van American Pancakes. Toen Rob eenmaal terug was heeft ze hem mooi aan het werk gezet. Stonden ze samen dan hoor, om 8 uur ’s ochtends eiwitten en bloemmengsel (stijf) te kloppen. Hihi. Dat had mama even goed geregeld. We hebben heerlijk met zijn drietjes de pannekoeken gesmikkelt en zijn toen met zijn drietjes, in papa’s auto, richting verschillende tuincentra geweest. Mama vond het fijn om te zien dat papa nog steeds Vera de Vlinder in de auto heeft hangen. Deze hing altijd aan mama haar stoel waar jij vanuit je reiswiegje mee speelde. En geloof het of niet, maar mama rook jou tijdens de rit ook ineens. Mama rook jou vaak het eerste jaar na jouw overlijden, soms thuis, soms op plekken zoals in de supermarkt of tijdens een wandeling met de hondjes. Maar tussen het eerste en tweede jaar werd het steeds minder tot helemaal niet. Tot jouw gedenkdag.
Read more…

Herfst

14 oktober 2016 in Dagboek: Lieve Elara

14272200_1903874079840250_1549998642_nLieve Elara,

Het is alweer veel te lang geleden sinds ik wat aan jou geschreven heb. Mama wilde al langer aan je schrijven, maar vandaag kan ik me er echt aan toe zetten. Al een paar dagen jojo’t mama met haar emoties. Het gaat goed met mama, maar van binnen knaagt er iets. Verdriet. En dat is niet heel gek, want we komen steeds dichterbij jouw sterfdag en deze is dit jaar heel anders.

Sinds papa en mama uit elkaar zijn gaat het steeds beter tussen ons. Ik merk echt dat het de juiste keuze is geweest. Papa heeft de eerste paar weken rust gehouden en bijna elke dag spreken we elkaar even. De ene keer over hoe het gaat, een andere keer nemen we elkaar even in de maling, maar vooral positieve berichten wisselen we uit. Papa gaat langzaam de goede kant op en mama is super trots. Nog trotser is mama dat zij de keuze durfde te maken. Papa is nu echt mijn beste vriend, mijn familie, en we klikken beter dan de laatste paar jaar. En ook dat is niet gek, na het verliezen van een kindje. We zijn uit elkaar gegroeid als partners, maar juist door de breuk meer naar elkaar toe gegroeid als goede vrienden. Hoe fijn is het als je elkaar af en toe kan pesten met iets uit het verleden. Zo was papa laatst keihard in de achtertuin bezig en was mama in haar nieuwe (t)huis de woonkamer op nieuw aan het inrichten en stuurden we elkaar foto’s. Waarop ik lachend stuurde: “Kijk ons hard bezig zijn zonder elkaar”. Papa moest enorm hard lachen, want het is wel de waarheid. We konden niet meer samen door 1 deur. En nu weer wel. En dat voelt zo fijn. Ik ben namelijk hierdoor niet jouw papa kwijt. Hij is en blijft jouw papa, en nu is hij mijn beste vriend.

14487169_1592377854401151_4939978088579596288_nTussen mama en Rob gaat het geweldig. Mama is tot over haar oren verliefd en alles gaat zo vanzelfsprekend. Nu jouw sterfdag er aan komt is mama bezig om het dit in te plannen. Het gaat dit jaar namelijk anders worden. Mama gaat dit jaar een paar dagen naar papa toe waarbij we 17 december proberen dezelfde tradities als vorig jaar te volgen. Toen riepen papa en mama bijzondere tradities de wereld in om elke 17 december samen te kunnen doen. Nu zijn we niet meer samen, maar we willen dit jaar nog wel ‘samen’ 17 december door komen. Hier heeft mama specifiek voor gekozen en krijgt alle ruimte en respect van Rob. 17 december valt dit jaar op zaterdag, mama zou dan zondag weer naar huis gaan om samen met Rob iets moois te doen.
Read more…

Welkom in Voorschoten

24 juli 2016 in Dagboek: Lieve Elara

13707399_1783161308573444_1898706269_nLieve Elara,

Gisteren was een hele spannende dag voor zowel papa als mama, het was tijd voor een nieuw hoofdstuk. Papa heeft mama geholpen met de verhuizing naar het pittoreske Voorschoten, waar zij vanaf nu samen woont met Rob. Mama kent Rob via de CliniClowns, hij is daar al 5 jaar vrijwilliger, en inmiddels is daar een bijzondere romance uitgekomen. Mama voelt zich dus ook super.

De verhuizing zelf is waanzinnig snel gegaan. De afgelopen twee weken heeft mama had gewerkt om al jouw spulletjes samen met papa uit te zoeken en te verdelen om daarna in dozen te stoppen. Het meeste zat nog in een doos van de verhuizing naar Veendam, maar mama wilde het beter uitgezocht hebben. Ook de spulletjes uit mama haar verleden wilde ik uitgezocht hebben en dus was dat hard aan de slag. Rob had via zijn werk een busje voor de verhuizing geregeld en zo stond hij gisteren om 10 uur al in Veendam.
Read more…

Ja, nee, misschien…

27 juni 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Mama zit al een dag of drie een beetje in de knoop. Het wordt ook steeds erger en dan moet mama een knop om zien te draaien, wat helaas makkelijker gezegd dan gedaan is. Schrijven naar jou helpt op dat moment even het beste. Als jij nog had geleefd had ik immers met je geknuffeld op zulke momenten, of liedjes gezongen, maar dat gaat niet meer.

Papa en mama hebben een pittig weekend achter de rug. We hebben jouw 3 memory kasten ‘verdeeld’. Mama houdt 2 kasten en papa houdt er eentje. Toen mama in Dordrecht logeerde, merkte zij dat zij wel moeite had omdat ze niet bij jouw spulletjes was, ik had even niks tastbaars, maar tegelijkertijd voelde ik jouw aanwezigheid steeds meer door mijn hele lijf. Mama weet ook dat papa dat niet zo ervaart. Vanaf dat moment wist ik dan ook dat jouw urntje bij papa moest blijven.

Ik vroeg papa afgelopen zaterdag om jouw en zijn kast in te delen. Papa schoof jullie kast opzij, zodat mama kan wennen aan het feit dat ze straks het e.e.a. achter moet laten. Papa zette jouw urn in jullie kast en haalde wat overige dingetjes uit de andere kasten waar hij waarde aan hechtte. Dat was even moeilijk, maar mama kon haar gevoel even opzij schuiven. Ook papa hoort spulletjes van jou te hebben.

Op de plek van jouw urn staat nu een schilderijtje met een getekende portret foto van jou welke mama van de Juli Mama’s heeft gehad. Het voelt gek. Want daar hoort jouw urntje te staan. Jouw urntje welke ik met feestdagen ‘oppimpte’, maar ook jouw urntje welke ik een kus gaf op mijn meest moeilijke dagen. Jouw urntje waar ik mijn hand op legde als ik voor jouw kast stond en aan jouw dacht. Ik kan het nu even geen invulling geven, en dat is moeilijk.

Toen we klaar waren met jouw memory kasten verdelen, zijn we naar boven gegaan en aan de slag gegaan met het uitzoeken van mama’s spullen en jouw speelgoed en kleding. We zaten in de flow en wilde door. Het voelde goed, maar moeilijk. Mama houdt niet van alles op het laatste moment doen, en omdat mama niet weet binnen hoeveel weken ze zal verhuizen, wilde ze het afgelopen zaterdag direct allemaal aanpakken. Papa stond er ook open voor en we creëerden een moment van respect.

Al jouw kleding en speelgoed zat nog in de dozen van de voorgaande verhuizing, we hebben nooit de tijd gehad of genomen om dat uit te zoeken. We hebben ruim 15 dozen uitgezocht en bij elk kledingstuk of elke knuffel zeiden papa en mama tegelijk hardop: “Ja, nee of misschien”. Hiermee wilden we laten blijken wat het met ons deed. Soms zei mama ja, en papa nee, dan kreeg mama het. Maar soms zeiden we beide ja. We besloten deze items op een aparte stapel te leggen en later uit te zoeken. Zo zijn we alle dozen door gegaan. Tot we bij de ‘ja’ stapel uitkwamen…
Read more…

Fijne 3e verjaardag mopje

15 juni 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Vandaag is jouw geboortedag. Jouw verjaardag. Papa en mama vieren samen met de hondjes jouw leven. Als het weer vandaag een beetje mee zit gaan papa en mama weer vliegeren op jouw strand en laten we weer ballonnen de lucht in.

Ook gaan we de taart aansnijden en herinneringen ophalen. Net als vorig jaar willen we er een mooie draai aan geven. Want zo was jij. Mooi en je genoot van alles.

CIRQUE

“Eén dag in het jaar,
mag iedereen het horen.
Wij vieren vandaag,
dat jij werd geboren.”

Voor altijd van ons en wij altijd van jou.

Papa en mama houden van jou mopje.
Fijne verjaardag in de hemel.

=xxx=

3 – 2 = 1

10 juni 2016 in Dagboek: Lieve Elara / Persoonlijk

Lieve Elara,

Wat mama vorig jaar nog niet wist, weet mama nu wel. De twee weken voor jouw geboortedag zijn erg zwaar. Vorig jaar had ik dat nog niet door, het waren namelijk onbewuste gevoelens. Dit jaar ervaar ik die spanning weer. Alleen dit jaar is het bewust, want ik voel het nu.

Toen mama de plannen maakte om bij Circus CliniClowns te werken en zij met tante Natascha besprak of ze kon blijven logeren, schoot het er wel een beetje in. Mama was zo ongelofelijk blij dat ze bij het circus kon zijn. Voor en door jou. Tot mama de data doorkreeg wanneer het was en toen schrok ze. Want als mama in het circus wilde werken, dan was zij met jouw geboortedag niet thuis. Niet bij jouw spulletjes. Niet bij jouw urntje. Mama heeft hierdoor getwijfeld of ze wel wilde gaan.

Maar de drang om bij Circus CliniClowns te werken in Dordrecht werd groter. Zeker toen ik hoorde dat jouw clown, Clown Ziep, ook een aantal voorstellingen aanwezig zou zijn. De keuze maken was moeilijk, maar werd hierdoor iets makkelijker. Maar dan komt er een stukje moeder gevoel naar boven. Want hoe kan ik nou jouw geboortedag doorkomen als ik niet eens bij jouw spulletjes ben? Als ik jouw urntje geen kusje kan geven? Ben ik dan zo’n slechte moeder die heel egoïstisch voor zichzelf kiest?
Read more…

Gekke mama…

29 maart 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Wat kan mama toch af en toe een beetje gek zijn. Haar vorige blogje aan jou klopt niet helemaal. Vorig jaar was jij namelijk ook al niet bij ons met Pasen. Je was nog maar net overleden. Ik denk omdat het nog maar ‘net’ was, mama voelde alsof je er nog wel bij was. Maar het inmiddels al 2 jaar geleden. Mama is maar een klein beetje een warhoofd.

Papa en mama hebben gelukkig een fijne eerste Paasdag gehad. We hebben samen gebruncht en jouw stoeltje bij de tafel gezet. Voordat we al dat lekkers gingen aanvallen hebben we even stil gestaan bij jou. We hebben speciaal voor jou je bedlampje op tafel gehad en een konijnenkaarsje gebrand. Op jouw stoel zaten Gekke Gerrit en Hongerige Henry.

Wat heel bijzonder was, was toen Marley en Pepper bij jouw stoel kwamen snuffelen. Als jij namelijk thuis kwam vanuit het ziekenhuis deed Marley altijd een dansje. Zo blij was hij dan. En kijk eens wat hij deed bij jouw stoel…. Ook het dansje. Mama moest even een traantje laten op dat moment.

Papa en mama hebben niet heel uitgebreid gebruncht, maar wel gewoon fijn samen. Omdat de brunch voor mama emotioneel was is ze daarna even fijn gaan tukken en zijn papa en mama ’s middags even met de hondjes gaan wandelen. Het waaide flink, maar de hondjes vonden het geweldig. Even lekker rauzen en uitwaaien. Pepper had een dolle bui en rende zo een weiland in van iemand en Marley was lekker aan het ravotten met de bal in de modder.

’s Avonds hebben papa en mama samen zitten gourmetten. Niet zozeer omdat het Pasen was hoor, maar meer gewoon ‘waarom ook niet’. Ook dit iets kleiner uitgepakt dan normaal, maar het was precies goed voor hoe mama zich voelde. Het gourmetten voelde even als een geluksmomentje, zei papa. Een stukje luxe. En dat was het ook. Want zoveel willen en kunnen papa en mama niet meer sinds jouw overlijden.

Tijdens het gourmetten had mama wat alcohol gedronken en de volgende ochtend had ze ook gelijk door dat ze dat niet meer gewend was. Sodeju. Het is te merken dat mama een dagje ouder wordt 😉

Tweede paasdag was een rustige dag. ’s Avonds hebben we alle restjes opgegeten en zijn papa en mama heel vroeg naar bed gegaan. Zo moe waren we van alle dagen.

Jeetje moppie, je bent al bijna anderhalf jaar niet meer bij ons en je zou in Juni 3 jaar zijn geworden. Het is zo moeilijk om jouw vriendjes en vriendinnetjes welke ook deze leeftijd hebben te zien groeien en ik zal nooit weten hoe je eruit gezien zal hebben met deze leeftijd. Al weet ik één ding zeker, je zou het mooiste haar van iedereen hebben gehad. Ik denk met kleine krulletjes, net als papa.

Veel liefs,
Mama.

Pasen zonder jou…

26 maart 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Het is alweer een tijdje geleden dat mama aan jou heeft geschreven. Mama is echt super druk met de Rode Neuzen Run. Bijna 6 uur per dag besteed ze hier aan. Telefoontjes, bedrijven aanschrijven, blogjes, Facebook berichten bijhouden, sponsors en runners werven, afspraken met de pers. Het is nog niet wat. Maar het voelt goed. Enorm goed. Het geeft mama een gevoel van waardering, een richting welke mama op kan. Want die richting ben ik sinds jouw overlijden kwijt.

De afgelopen 2 a 3 weken waren zwaar. Persoonlijk. De Rode Neuzen Run geeft mij veel energie, maar tegelijkertijd zit mama ontzettend in de knoop.

Mama krijgt hulp waar ze nodig heeft, maar het helpt niet echt. En dat is ook niet zo gek. Want ik mis een stuk van mijn hart en dat krijg ik nooit meer terug. Mijn manier van rouwen is ook heel anders dan die van een ander. Nu is een rouwproces van niemand hetzelfde. Echt niet. Nu papa en mama in het hoge Noorden wonen is er veel rust om ons heen en dat doet ons goed. Liefje toch, wat had je het hier naar je zin gehad.

Eergisteren maakte mama papa wakker omdat het even niet meer ging. Het is ongeveer 10 maanden geleden sinds ik dit gevoel had en het beangstigde mij. Mama had weer het gevoel dat ze niet wilde leven. Geen doel meer zien in het leven, niet meer weten wat te willen en kunnen. Jij gaf mij immers een pad om op te gaan, het Special Needs weggetje in mijn leven en ik wist zo goed hoe ik jou wilde en kon helpen. Het gaf me dat gevoel van waardering. Gewoon te weten waar je staat in het leven. En dat is mama weer kwijt.

Om het voor papa wat makkelijker te maken verteld mama op haar slechte dagen op een schaal van 1 tot 5 hoe ze zich voelt. Dan begrijpt papa tenminste wat er in mama haar hoofd en lijf om gaat. De afgelopen weken zat mama op een 3. Niet goed, niet slecht. Gewoon bluh. Maar eergisteren was het toch echt een 5. Een pikzwarte 5.

Papa ging rechtop in bed zitten en begon met praten, kijken waarom dit gevoel ineens naar boven kwam. En mama probeerde dit al dagen. Alles op een rijtje zetten. ‘Wat kan het toch zijn dat ik mij zo voel?’ Ik begreep er niets van. Tot papa begon over Pasen. Het is dit weekend Pasen. En vorig jaar was jij nog bij ons.

En toen begon mama heel hard te huilen. RAAK! Bullseye! Het ging om Pasen. Mama was het helemaal vergeten vanwege de Rode Neuzen Run. Maar het is Pasen dit weekend. En ineens kwam er een golf van emoties uit. Toen papa en mama een jaartje of 2 samen waren kregen we het ‘willen we ooit kindjes’-gesprek. We zaten gelukkig op één lijn en ik vertelde papa dat ik zo graag mijn eigen gezinnetje wilde stichten om zelf tradities te maken, en te genieten van elkaar. Mama haar jeugd is nog al in rep en roer geweest, waar zij zelf ook aan bij heeft gedragen, maar het heeft mama wel laten zien wat zij gemist heeft. En dat wilde ze later juist meegeven aan haar eigen kindjes. Toen mama dan ook zwanger raakte van jou kon haar geluk niet meer op. Mijn eigen gezinnetje! Laat de feestdagen maar komen! Maar niets was minder waar.
Read more…

Chaos in mijn hoofd

8 februari 2016 in Dagboek: Lieve Elara

Lieve Elara,

Het is alweer een tijdje geleden dat mama aan jou schreef en dat heeft een rede. Mama haar hoofd is chaotisch en mama zit slecht in haar vel. Het gaat wel goed met mama hoor, maar ook weer niet. Het lukt mama nog niet goed met aan zichzelf werken, het gezonder eten en sporten en dat zit mama heel erg dwars. Zeker met de Rode Neuzen Run op komst in Mei.

Mama heeft vorige week ook een ontzettend nare droom gehad over dat papa kwam te overlijden en sindsdien heeft mama bijna elke dag een paniekaanval.

Mama weet niet zo goed welke kant en welk pad zij op moet en in dat chaotische hoofd helpt dat niet. Op dit soort momenten mis ik je zo ontzettend lieverd. Je liet mama altijd zien dat ze samen met jou alles letterlijk per minuut moest aankijken en door de chaos in mama haar hoofd vergeet ze dat. Alsof het niet wil lukken. En dat neem ik mijzelf kwalijk. Genoeg mensen die zeggen dat ik dat niet moet doen, maar daar heeft mama geen boodschap aan. Dat neemt het gevoel niet weg wat ik nu heb.

Liefje, ik hou zoooveel van jou. De wereld was een stuk mooier met jou.

xxx

Back to top